جستجو
Close this search box.
پخش ویدیو

ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی معروف به حکیم سنایی  بنیان‌گذار اشعار عرفانی و شاعر برجسته در عصر غزنویان در سال ۴۷۳ هجری در غزنه چشم به­جهان گشود. این عارف بزرگ نقطه عطفی در تحول شعر مداحی به شهر عرفانی است. سنایی در دور نخستین حیات شاعری خود به مدح سلاطین و بزرگان حکومت غزنوی می­پرداخت اما پس از یک خواب عارفانه ناگهان متحول می­شود و پس از آن به دربار و امتیازات آن پشت پا زده بر طریق سالکان و عارفان به عاشقانه­سرایی روی می­آورد. ممدوح اشعار سنایی خداوند بزرگ می­گردد. چنان در این عرصه قلم می­زند که پیر و مرشد عارفان و شاعران بزرگ پس از خود می­شود. مولانا جلال­الدین محمد بلخی او را چون «چشم» در طریقیت و مسیر عرفانی خود می­داند. کتاب معروف حدیقه سنایی منبع بزرگ حلقات درسی مولانا در قونیه بود و او از این اثر استفاده­ زیاد کرد. سنایی در سال ۵۴۵ هجری در غزنه وفات کرد و براساس اعتبار عرفانی که در روزگار خود داشت، تااکنون تاجیکان غزنی حضور بر مزار سنایی را بخشی مهم از مراسم عروسی خود می­دانند و شاه و عروس بر مزار این عارف بزرگ می­آیند و برای پیوند با سعادت خود دعا می­کنند.

اشتراک گزاری از این طریق:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فراخوان