اورنگ هفتم

ای به دیده‌ام تاریک، ماهِ آسمان بی‌تو سینه چاک‌چاکم من، همچو کهکشان بی‌تو یک نفس بیا پیشم، یا بخوان مرا خویشم من نمی‌توانم بود، زنده

بیزار از آب و دانه، از آب و دانه خوردن پس‌خوردِ تازیان را با تازیانه خوردن با شیخ چون چراغی در گردِ شهر گشتن با

در آیینه نگاهی می‌کند بر مردنش یک زنو می‌لرزد به آهنگِ شکستن در تنش یک زنبه لب دارد سرودِ خشمِ مردان را به جیغِ بغضسکوتش

گیرم سوادِ خط و نوشتن نداشتی چیزی به‌نامِ عاطفه اصلن نداشتی یک قریه را به‌خاطرِ تو دوست داشتم قدرِ مرا برابرِ سوزن نداشتی آتش‌فشان و

شبیهِ نور که در شیشه‌ای شکست مرا درونِ آیینه‌یِ چشمِ خود نشست مرا نگاه کرد به اندامِ کهنه‌ام چندی و بعد بینِ دو پلکش کشید

سیه‌چادر مرا پنهان ندارد نمایِ مو مرا عریان ندارد چو خورشیدم ز پشتِ پرده تابم سیاهی‌ها نمی‌گردد نقابم نمی‌سازد مرا در پرده پنهان اگر عابد

دوشیزگانِ یخ‌زده در باد، گم شدند عاشق شدند و در شبِ میعاد، گم شدند در شامگاهِ سخت، بدونِ پلنگ و ماه دنبالِ یک ستاره‌یِ نوزاد،

تو می‌خندی، دلم هر بار عاشق می‌شود با تو همان دیوانه‌یِ دلتنگِ سابق می‌شود با تو تو می‌خندی، تمامِ داغ‌هایِ خفته در جانم یکایک زنده

به غیرِ لاله ز چشمِ ترم نمی‌ریزد به غیرِ ناله ز بال و پرم نمی‌ریزد چنان تپیده درآتش، گَرش به باد دهی به غیر شعله

خروشِ ناله‌یِ خاموش را، ترانه کجاست؟ جهانِ پویشِ فریاد را، کرانه کجاست؟ شکوهِ شورِ پریدن، درین کرانه نماند پرنده مُرد، پرش سوخت… آشیانه کجاست؟ به‌غیرِ

اگرچه حُزنِ خزان است در ترانه‌یِ من هنوز ترکه‌یِ آتش پرد ز خامه‌یِ من! نشسته لاله‌یِ خونین بر تمامیِ دشت و می‌تکد همه‌جا تهمت از

در هر قفس، تخیّلِ فریاد ممکن است یعنی خیالِ بودنِ آزاد ممکن است تردید نیست این‌که شکستی تو بال و پر پرواز در تفکرِ آزاد