خراسان

رشیدالدین فضل‌الله همدانی، در حدود سال ۶۲۹ خورشیدی در همدان زاده شده، از برجسته‌ترین طبیبان خراسان در پایان سده هفتم خورشیدی بود. او به دستور

میرزا شجاع سیستانی، شاعر و ادیب برجسته فارسی در قرن یازدهم هجری، از اهل سیستان و خویشاوندان ملک حمزه سیستانی بود. او در زمینه‌های مختلف

فخرالدین محمد بن عمر بن حسین بن حسن طبرستانی رازی، در کنار دانشمند در امور دین، حکیم و طبیب هم بود.  در سال  ۴۵۰ هجری

پوران دختر ابن‌سینای بلخی در اوایل سدهٔ پنجم هجری در همدان یا اصفهان در روزگار سرگردانی‌های ابن سینا  زاده شد؛ زمانی که بوعلی در اوج

تاج‌الدین ابوالفتح شاه شاهان فرزند شاه مسعود شحنه و نهمین شاه از سلسله ملوک مهربانی بود. در حالی که او خود از دودمان اصلی خاندان

سرابیون که در منابع تاریخی به عنوان یکی از نویسندگان مهم در حوزه داروشناسی شناخته می‌شود، از چهره‌های اثرگذار اما ناشناخته تاریخ طب در خراسان

در دل خاک گرم و تشنهٔ نیمروز، در روستایی به‌نام دلارام، دو کودک چشم به جهان گشودند که سرنوشت‌شان از همان آغاز با هم گره

ابن‌میثم خراسانی در نیمهٔ نخست سدهٔ ششم هجری در یکی از شهرهای علمی خراسان-احتمالاً بلخ یا نیشابور زاده شد. او در محیطی رشد کرد که

یحیی بن عمار بن یحیی بن عمار بن عنبس، مشهور به امام واعظ ابوزکریا شیبانی نیهی سجستانی، از عالمان بزرگ قرن چهارم هجری و از

رودابه، همسر زال و مادر رستم، یکی از شخصیت‌های برجسته شاهنامه فردوسی است که علاوه بر جایگاه اسطوره‌ای و مادری، در حوزه پزشکی اسطوره‌ای نیز

ملک‌شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد بن شاه محمود سیستانی، از شاهزادگان مشهور سیستان و بازمانده سلسله عمرو لیث صفاری است. او در سال ۹۷۸ هجری

زین‌الدین سید اسماعیل جرجانی (متولد ۴۳۴ –وفات ۵۳۱  هجری قمری) پزشک و دانشمند برجسته خراسان در سده ششم هجری بود که بیشتر زندگی علمی خود