جلیل شبگیر پولادیان در سال ۱۳۳۴ هجری خورشیدی در شهرستان رستاق استان تخار دیده به جهان گشود. دوران کودکی و آموزشهای ابتدایی خود را در زادگاهش سپری کرد و پس از آن برای ادامه تحصیل به کابل رفت. او در دانشکده ادبیات و علوم بشری دانشگاه کابل در رشته روزنامهنگاری به تحصیل پرداخت و موفق به اخذ مدرک کارشناسی شد.
علاقه او به ادبیات و شعر از سالهای نوجوانی شکل گرفت و این دلبستگی مسیر زندگی فرهنگی و ادبی او را رقم زد. شبگیر پولادیان از دهههای جوانی با مطالعه آثار کلاسیک و معاصر فارسی، به ویژه شعر معاصر افغانستان، خود را با سبکها و نگاههای نو در شعر آشنا ساخت و نخستین سرودههایش در این دوران شکل گرفت. او علاوه بر سرایش شعر، در نقد ادبی و پژوهش فرهنگی نیز فعال بود و همواره تلاش میکرد تا ادبیات مقاومت و شعر پایداری را در افغانستان ترویج کند.
پولادیان از بنیانگذاران کانون دوستداران مولانا جلالالدین محمد بلخی بود که در بهار سال ۱۳۶۷ هجری خورشیدی تأسیس شد و به تدریج به محفل و تریبونی برای شاعران منتقد و مخالف حکومت تبدیل گردید. او بسیاری از سرودههای انتقادی و مقاومتگونه خود را در این کانون برای مخاطبان خواند و به شکلگیری گفتوگوهای ادبی آزاد در میان شاعران و فرهنگیان کمک کرد.
شعرهای شبگیر پولادیان عمدتاً در حوزه شعر پایداری، آزادیخواهی و مبارزه با استبداد سروده شدهاند. او در قالبهای کلاسیک مانند قصیده و همچنین در قالب شعر آزاد عروضی آثار قابل توجهی ارائه کرده است. مفاهیمی چون آزادی، مقاومت، عدالت و مبارزه با بیدادگری جایگاه برجستهای در سرودههای او دارند و این آثار بازتابدهنده تجربههای اجتماعی و سیاسی زمانه او هستند. از مهمترین دفاتر شعر او میتوان به «از حماسه تا پندار»، «در اشراق پیوستن»، «در لحظههای غربت»، «فراز برج خاکستر» و «جایگاه ادبی» اشاره کرد. علاوه بر سرایش شعر، او در ترویج ادبیات و فرهنگ نیز نقش مؤثری داشته و برنامههای ادبی متعددی را در تلویزیونها، رادیوها و مجلات فرهنگی راهاندازی و مدیریت کرده است. این برنامهها بیشتر به معرفی شاعران و نویسندگان، نقد آثار ادبی و گسترش گفتوگو درباره ادبیات معاصر افغانستان اختصاص داشتهاند.
پس از تثبیت جایگاه خود در ادبیات، شبگیر پولادیان فعالیت حرفهای خود را در عرصه روزنامهنگاری و پژوهش علمی آغاز کرد. او تا سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی در نشریههای ادبی شهرهای هرات و کابل به عنوان روزنامهنگار و نویسنده فعالیت داشت و با محافل فرهنگی و ادبی کشور پیوند نزدیکی یافت. سپس به عنوان کارمند علمی در اکادمی علوم افغانستان مشغول شد و مسئولیت نشر و مدیریت چندین نشریه علمی و فرهنگی از جمله «باستانشناسی افغانستان» و «تحقیقات کوشانی» را بر عهده گرفت. آخرین وظیفه او در اکادمی، سرپرستی و انتشار فصلنامه پژوهشی «خراسان» بود که به بخش زبان و ادبیات اکادمی اختصاص داشت.
جلیل شبگیر پولادیان یکی از چهرههای درخشان شعر معاصر افغانستان است. آثار او علاوه بر ارزشهای ادبی، بازتابدهنده وضعیت سیاسی و اجتماعی زمانهاش نیز هستند و نقش مهمی در شکلگیری شعر پایداری در ادبیات فارسی افغانستان ایفا کردهاند. شعرهای او همچنان در میان دوستداران ادبیات مقاومت و آزادیخواهی از جایگاه ویژهای برخوردارند و الهامبخش نسلهای جدید شاعران و علاقهمندان به ادبیات و فرهنگ افغانستان محسوب میشوند.
