نام‌آوران سیستان

عبرت سیستانی، شاعر و ادیب برجستهٔ سیستان، در سال ۱۲۸۳ هجری قمری در خانواده‌ای اهل علم، وعظ و ادب چشم به جهان گشود. پدرش، آقا

خواجه معین‌الدین محمد بن حسن سجزی، از برجسته‌ترین عارفان و مشایخ تصوف در سدهٔ هفتم هجری قمری، اصالتاً از سرزمین سیستان برخاسته بود. او در

احولی سیستانی، شاعر و ادیب برجستهٔ سیستانیِ قرن یازدهم هجری قمری، در سال ۱۰۲۴ هجری قمری به هند مهاجرت کرد. او در دوران حضور خود

بایتگین زمین‌داوری، والیِ ناحیهٔ زمین‌داور، از سرداران نامدار در روزگار فرمانروایی امیر محمود غزنوی بود. او را نخستین غلامِ امیر محمود دانسته‌اند و همین نزدیکی

امیر بوجعفر از شخصیت‌های مهم و سرداران برجسته عیاران سیستان در اوایل قرن چهارم هجری قمری بود؛ دوره‌ای که در آن، کشاکش مدعیان قدرت و

احمدیا از سرداران برجسته عیاران سیستان در آغاز قرن چهارم هجری قمری بود؛ گروهی که افزون بر کارکردهای رزمی، در روزگار آشوب و تزلزل قدرت‌های

زنگالود از چهره‌های برجسته و مشهور عیاران سیستان در اوایل قرن چهارم هجری بود. او از جمله مبارزانی بود که همراه با دیگر عیاران، پیوسته

سرماتک عیار از چهره‌های برجسته و دلیر دوران خود و یکی از فرماندهان نامدار عیاران بود که در کنار یعقوب بن لیث صفاری، بنیان‌گذار سلسله

ابوالقاسم اسماعیل بن احمد بُستی، از متفکران برجسته زیدی و معتزلی مذهب، در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری می‌زیست. اطلاعات موجود درباره

یزدانداد پسر شاپور یکی از چهار دانشمند و فرزانه‌گان برجستهٔ  خراسانی بود که در گردآوری شاهنامهٔ منثور ابومنصوری نقش مهمی ایفا کرد. او در کنار

مولانا عاشقی سیستانی از شاعران نامدار و عاشق‌پیشه دوران خود بود که در سبک غزل‌سرایی تحت تأثیر خسرو ملک قرار داشت و مدتی نیز دیار

ملک‌شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد بن شاه محمود سیستانی از شاهزادگان سیستان و یکی از آخرین بازماندگان سلسله صفاری، منسوب به عمرو لیث صفاری، بود.