شکرستان هند

رام‌سینگ مشرب اکبرآبادی از شاگردان محمدمقیم آزاد کشمیری بود. گاهی «مشرب» و گاهی «مشربی» تخلص می‌کرد. در شعر و شاعری بلندآوازه بود. گویند چندی در

شاه فقیرالله «آفرین» لاهوری از شاعران مطرح و مبرّز سدۀ دوازهم در هند است.گویند، خوش‌مشرب و آزاده و متوکّل بود. والیان لاهور همه وی را

سید برکت‌الله عشقی بلگرامی فرزند سید اویس بلگرامی و از نوادگان علّامه میر عبدالجلیل بلگرامی است. از زمرۀ شعرای چیره‌دست و فقرای عصر خویش بود.

احمدیار خان اصالتاً از خوشاب لاهور بود. وی در آخر عمرش به عنوان فواجدار غزنه منتصب شده بود. او را در فضائل و خوبی‌ها ستوده

شیخ اسدالله غالب جونپوری، نبیسۀ دختری شیخ محمدافضل ثابت اله‌آبادی از شاعران و فحول بزرگ عصر خویش است. وی از خانواده‌ی اهل فضل و دانش

روپ نراین ذهین، برادر لچمهی‌نراین شفیق اورنگ‌آبادی از شاعران مشهور هندوست. تولد وی در سال ۱۱۶۲ قمری اتفاق افتاده است. از سوی آصف‌الدوله به منصبی

لاله فتح‌چند منشی برهان‌پوری از شاعران نازک‌خیال سدۀ دوازدهم قمری در هند است. سخن را به طرز شوکت بخاری می‌گفت. گویند با مولانا غلام‌علی آزاد

موزون اصالتاً اهل اکبرآباد «آگره» بود. تولد وی در دهلی اتفاق افتاد و در سن چهارسالگی به حیدرآباد دکن رفت و در دیوان غازی فیروزالدین

میر محمدافضل ثابت اله‌آبادی از استادان زمان خود بوده است. هرچند وی از احفاد اسلام‌خان بدخشانی است، امّا تولدش در اله‌آباد هند اتفاق افتاده و

گویند، مولوی اعجاز به کمالات صوری و معنوی آراسته بود. بیشتر عمرش را در تحصیل علوم صرف نموده است و نیز به تدریس اشتغال داشته

سیدنوروزعلی ازهر از سادات بلگرام لکهنو بود. مدتی در محکمهٔ مرافعهٔ بنارس متصدی بود. نظم و نثر خود را از قاضی محمدصادق اختر هوگلی اصلاح