شیما مهجور در ۱۶ حوت/اسفند سال ۱۳۵۳ هجری خورشیدی در استان جوزجان زاده شد. او در کودکی همراه با خانوادهاش به کابل کوچید و سالهای نخست زندگی و آموزشهای ابتدایی و متوسطه را در آن شهر سپری کرد. پس از فروپاشی حکومت کمونیستی و تحولات سیاسی دهه هفتاد خورشیدی، دوباره به جوزجان بازگشت و تحصیلات خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی در دارالمعلمین جوزجان به انجام رسانید. وی پس از فراغت، چندین سال بهعنوان آموزگار ادبیات فارسی در لیسه قزانچی به تدریس پرداخت.
گرایش او به ادبیات از سالهای نوجوانی شکل گرفت. نوشتن را از دوره لیسه آغاز کرد و در آغاز به طنز و داستاننویسی روی آورد. ادبیات برای او عرصهای برای بیان دغدغههای اجتماعی و بازتاب تجربههای زیسته بود و بهتدریج شعر نیز جایگاه مهمی در کارنامهاش یافت.
از آثار او میتوان به مجموعه شعر «و انگار بغضها شکستند»، «فصلهای سوگوار»، «یک سبد عشق»، «یکصد و یک شعر برای تو»، «نبض یک خاطره»، «عبور از زخمها» و «پناهی در دل ویرانهها» اشاره کرد. در حوزه داستان و رمان نیز آثاری چون «پشت پنجرههای سرد»، «زنجیرهای خاکستری»، «نبض مرگ در سایههای مرموز»، «آخرین فنجان چای» و مجموعه داستان «با تو، تا کافهای کابل» از او منتشر شده است.
شیما مهجور در سال ۱۳۸۷ هجری خورشیدی به بلجیم مهاجرت کرد و فعالیتهای ادبی خود را در آنجا ادامه داد. تجربه مهاجرت و زیست در غربت، بر درونمایه آثارش تأثیر گذاشت و مضامینی چون مهاجرت، تنهایی، هویت و امید در نوشتههایش برجسته شد.
