رحیم ابراهیم، در ۱۷ حوت/اسفند سال ۱۳۳۶ هجریخورشیدی در روستای گاوکیِ شهرستان گرزیوانِ ولایت فاریاب به دنیا آمد. آموزشهایش را در زادگاهش به پایان رساند. او در سال ۱۳۵۷ هجریخورشیدی مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشکدهٔ زبان و ادبیات فارسیِ دانشگاه کابل بهدست آورد.
گرایش ابراهیم به ادبیات و فرهنگ، از سالهای نوجوانی شکل گرفت و همین علاقه، مسیر زندگی حرفهایاش را رقم زد. افزون بر تدریس زبان و ادبیات فارسی، به پژوهش در حوزهٔ ادبیات اوزبیکی، ترجمه از منابع تورکی و اوزبیکی و نگارش آثار ادبی برای بزرگسالان و کودکان پرداخت و آثار فراوانی خلق کرد که از آثار چاپشدهٔ او میتوان به «گزینه اشعار سید احمد بینا»، «رنگینکمان شعر» (تألیف جمعی)، «دیوان مولانا نعمتالله محوی قیصاری»، «رباعیات ظهیر فاریابی»، «رهنمای مطالعه ترجمه و نویسندگی»، «درس یک دزد»، «سنجاب مفتخوار»، «افسانه نان و چند قصه دیگر»، «کمان طلایی»، «پشک موزهدار»، «صور قلم»، «شیرین، زنی بر اوج زیبایی، خردمندی و شوربختی»، «جایگاه کودک در مثنوی»، «نوایی سیاستمدار پیشگام در دفاع از حقوق بشر»، «امیرنامه»، «برگهایی از تاریخ قیصار»، «درباره بابر»، «فرهنگ اوزبیکی–دری»، «ادبیات اوزبیکی در افغانستان از قرن هشتم تا چهاردهم هجری»، «چومچوقچه»، «قان بیلن یازیلگن خط»، «هویدا دیوانی»، «راحت دل»، «ابراهیم ادهم داستانی»، «قرهخان»، «الهینامه»، «بابا روشن» و «بابرنامه» اشاره کرد. افزون بر اینها، شماری از اثرهای پژوهشی، داستانی و ترجمهای دیگر از او آمادهٔ چاپ است؛ از جمله «میم خانم»، «چار خواهران»، «۲۰۰ داستان»، «پنج سخن درباره ناصر خسرو»، «فرهنگ ابراهیم»، «۷۰۰ اصطلاح عرفانی»، «بچههای کوچه ما»، مجموعههای مقالات ادبی و روزنامهنگاری و چندین اثر در حوزهٔ فولکلور، تاریخ و ادبیات کلاسیک.
رحیم ابراهیم بهعنوان استاد در تربیهمعلم فاریاب و تربیهمعلم جوزجان، مترجم و مشاور در نخستین مکتب افغان–ترک شبرغان، استاد دانشکدهٔ حقوق دانشگاه بلخ و استاد مؤسسهٔ تحصیلات عالی تاج در بلخ ایفای وظیفه کرده است. او همچنین بهعنوان معاون روزنامهٔ فاریاب، همکار رادیوی فاریاب و تلویزیون جوزجان، مدیرمسؤول مجلهٔ «چاووش» در پشاور، مدیرمسؤول مجلهٔ «کلید» در کابل، خبرنگار رادیو آشنا – صدای امریکا در شمال افغانستان و آموزگار انجمن اجتماعی خبرنگاران شمال افغانستان فعالیت داشته و عضو گروه کاری تدوین پیشنویس قانون حق دسترسی به اطلاعات در افغانستان بوده است. وی در بیش از بیست همایش علمی و فرهنگی ملی و بینالمللی شرکت کرده، در نگارش پایاننامههای تحصیلات عالی همکاری داشته، دهها کتاب را ویرایش کرده و نزدیک به یکصد مقالهٔ پژوهشی در زمینهٔ ادبیات، تاریخ و ترجمه در نشریات مختلف به نشر رسانده است. او دارندهٔ نشان وزارت معارف افغانستان در دههٔ شصت و نشان عالی دولتی سید جمالالدین افغان در سال ۱۳۹۵ است و دهها تقدیرنامه از نهادهای ملی و بینالمللی دریافت کرده است
