میر بهادر واصفی در ۴ حمل/فروردین سال ۱۳۱۶ هجری خورشیدی در شهرستان کشمِ استان بدخشان چشم به جهان گشود. او در خانوادهای فرهنگی و ادبی پرورش یافت؛ پدرش میر محمد نبی واصف، ادیب و شاعر صاحبدیوان بود و فضای خانه با شعر و ادب، بهویژه خوانش شاهنامه و آثار حافظ، سعدی و بیدل آراسته بود. این محیط، زمینهساز شکوفایی استعداد او شد، چنانکه از نهسالگی و در دوران دانشآموزی به سرودن شعر پرداخت و مورد تشویق بزرگان قرار گرفت.
واصفی آموزشهای ابتدایی را در زادگاهش و کابل به پایان رساند و سپس در دارالمعلمین کابل ادامه تحصیل داد و در سال ۱۳۴۱ هجری خورشیدی از آنجا فارغ شد.
گرایش ادبی میر بهادر واصفی در چارچوب مکتب هندی و با تأثیرپذیری آشکار از بیدل شکل گرفته است. او بیشتر به غزلسرایی پرداخته و در سرودههایش مضامین عرفانی، تعلیمی و اخلاقی را با زبانی فشرده و خیالانگیز بیان کرده است. افزون بر این، در سرایش اشعار کوتاه و تکبیتی نیز مهارت قابل توجهی از خود نشان داده است.
میر بهادر واصفی در قالبهای گوناگون شعری چون غزل، مثنوی، قصیده، قطعه و رباعی طبعآزمایی کرده و مجموعه سرودههای او به بیش از سیوسه هزار بیت میرسد. دیوان اشعار وی که در سال ۱۳۸۴ هجری خورشیدی در ایران به چاپ رسید، شامل بیش از بیست و چهار هزار بیت است. از دیگر آثار او «کلیله و دمنه منظوم» و «در بیشه سبز حکایتها» است که دربردارنده حکایتهای اخلاقی و تعلیمی بوده و با زبانی شاعرانه به نظم کشیده شدهاند. همچنین او نزدیک به سیصد حکایت از لقمان حکیم و کلیله و دمنه را به نظم درآورده است.
مجموع این آثار، جایگاه او را در میان سرایندگان معاصر زبان فارسی تثبیت کرده و نشاندهنده توانایی او در پیوند دادن سنتهای کلاسیک با بیان تعلیمی است.
میر بهادر واصفی پس از فراغت از دارالمعلمین، به حیث آموزگار در لیسه غازی کابل ایفای وظیفه نمود. سپس به ترتیب سمتهای معاونت و مدیریت لیسهها، مفتش معارف و معاون معارف در ولایتهای بدخشان و تخار را عهدهدار شد. او در سال ۱۳۵۳ هجری خورشیدی بهعنوان نماینده معارف ولایات شمالشرقی افغانستان به کشور هند اعزام گردید تا از برنامههای سازمان ملل متحد در عرصه مدیریت آموزشی بهرهمند شود. او پس از بازگشت، در وزارتهای معارف، آب و برق و تجارت تا نیمه سال ۱۳۷۱ هجری خورشیدی ایفای وظیفه نمود. همچنین، آقای واصفی در دورهای بهعنوان عضو مجلس سنای شورای ملی افغانستان نیز ایفای وظیفه کرده است.
آقای واصفی با تداوم سنت مکتب هندی و بهرهگیری از میراث ادبی پیشینیان، بهویژه میرزا عبدالقادر بیدل، توانسته است جایگاهی درخور در میان شاعران معاصر حوزهٔ زبان فارسی دری در افغانستان بهدست آورد. آثار او، بهویژه در حوزه شعر تعلیمی و حکایتهای منظوم، از ارزش ادبی و آموزشی برخوردار بوده و در تداوم و انتقال این سنت به نسلهای بعد نقش مهمی ایفا کرده است.
