جستجو
Close this search box.
پخش ویدیو

ابو معین ناصر بن خُسرو بن حارث قبادیانی بلخی، معروف به ناصر خُسرو در سال 394 هجری در روستای قبادیان در بلخ بدنیا آمد. ناصر خُسرو در دربار پادشاهان و امیران به کار دبیری اشتغال ورزید. او در فلسفه و حکمت دست بلند داشت و بر بسیاری از علوم عقلی و نقلی زمان خویش مانند فلسفه، حساب، طب، نجوم و کلام تبحر داشت و در سروده‌هایش تسلطش در آن علوم بچشم می‌خورد.  ناصر خُسرو در کنار حافظ و رودکی از زمرۀ سه شاعری است که حافظ کل قرآن‌کریم بوده اند. ناصر خُسرو در دوران کودکی با حوادث گوناگون روبرو شد؛ از جمله جنگ‌های طولانی سلطان محمود و خشک‌سالی بی‌سابقه در خراسان که به محصولات کشاورزان صدمات فراوان زد و نیز شیوع بیماری وبا در آن خطه که جان عدۀ زیادی از مردم را گرفت. مهم‌ترین آثار ناصر خُسرو عبارت اند از: دیوان اشعار فارسی، 2. دیوان اشعار عربی، 3. جامع‌الحکمتین، 4. خوان‌الاخوان، 5. زادالمسافرین، 6. گشایش و رهایش، 7. وجه دین، 8. بستان‌العقول و دلیل‌المتحیرین، 9. سفرنامه، 10. سعادت نامه، 11. روشنایی نامه.  ناصر خُسرو در سال 481 هجری در بدخشان در شمال شرق افغانستان چشم از جهان فروبست و در درۀ یمگان به خاک سپرده شد.

اشتراک گزاری از این طریق:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فراخوان