میر محمدافضل ثابت الهآبادی از استادان زمان خود بوده است. هرچند وی از احفاد اسلامخان بدخشانی است، امّا تولدش در الهآباد هند اتفاق افتاده و در شاهجهانآباد «دهلی» میزیسته است. میر عبدالرضای متین صفاهانی از شاگردان مبرّز او بود ولی در آخر وقت با استاد خویش درافتاد و مناقشهها بین آنان رو داد. آخرالآمر از استاد خود جدا شده و به شاگردی یکی از شاعران کشمیر نشست. وفات وی به قول صحیح به سال ۱۱۵۱ هجری اتفاق افتاده است.
نمونهی سخن
کُشد چو صبحِ وصال تو شمعِ جانِ مرا
ببر به مشهدِ پروانه استخوانِ مرا
***
خونِ ناحق دست از دامانِ قاتل برنداشت
دیده باشی داغهای دامنِ قصّاب را
***
شفا از لعلِ جانبخش تو خواهد لعلِ بیمارت
فرنگی لایق کار خدایی دیده عیسی را
***
با وصفِ آنکه دخترِ رز سنگدل نبود
در حیرتم که توبهی مستان چهسان شکست
