سید تاجالدین تاشقین بهایی در ۱ حمل/فروردین سال ۱۳۴۰ هجری خورشیدی در شهر میمنه، مرکز استان فاریاب، چشم به جهان گشود و دورهٔ آموزش مکتب را در زادگاهش به انجام رساند و سپس برای ادامهٔ تحصیل به دانشگاه کابل راه یافت و در رشتهٔ زبان و ادبیات اوزبیکی مدرک لیسانس بهدست آورد.
علاقهٔ او به فرهنگ، آموزش و ادبیات از سالهای جوانی شکل گرفت و از سال ۱۳۵۷ هجری خورشیدی به آفرینشهای ادبی روی آورد و بهتدریج به یکی از شاعران و نویسندگان شناختهشده کشور بدل شد.
از جمله آثار تخلیقی و پژوهشی سید تاجالدین تاشقین بهایی میتوان به «سوولاق (آبگینه)» مجموعه اشعار اوزبیکی (۱۳۶۴)، «پوپی قوش (هدهد)» مجموعه داستانهای عامیانه برای کودکان (۱۳۶۴)، «رنگینکمان شعر» (تذکره شعرای فاریاب، تالیف مشترک، ۱۳۶۹)، «سوزگنجیده نېچه در (درهایی از گنج سخن)» گزیده آثار امیر علیشیر نوایی (۱۳۷۱)، «بیر سقیم توپراق (مشتی خاک)» مجموعه اشعار مهاجرت (۱۳۷۹)، تهیه متن «محاکمةاللغتین» امیر علیشیر نوایی (۱۳۹۱)، مقدمه، ویرایش و نشر «سفر در سنگلاخ» (۱۳۹۵)، بازنشر و ویرایش رمان «احمد یسوی» (۱۳۹۹)، تهیه و نشر «بابرنامه» به زبان اوزبیکی امروزی (۱۴۰۰)، تهیه و نشر «محبوب القلوب» امیر علیشیر نوایی (۱۴۰۱) و نیز تهیه، تشریح و تنظیم «خمسه نوایی» در حدود ۱۳۰۰ صفحه (۱۴۰۲) اشاره کرد.
افزون بر آثار چاپشده، شماری از کارهای پژوهشی و ادبی او نیز آماده نشر است؛ از جمله تهیه متن «خزاینالمعانی» (چهار دیوان ترکی امیر علیشیر نوایی شامل غرایبالصغر، نوادرالشباب، بدایعالوسط و فوایدالکبر) با تشریح آیات، احادیث و لغات، و نیز مجموعه اشعار او با عنوان «قناتلریم قیریلگن (بالهایم شکسته)».
سید تاجالدین تاشقین بهایی پس از فراغت، مدتی بهعنوان آموزگار در مکاتب ولسوالیهای المار و اونچه ارلات ایفای وظیفه کرد، سپس بهعنوان کارمند مسلکی در ریاست معارف فاریاب، استاد انستیتوت پیداگوژی فاریاب، رییس مطبعه دولتی فاریاب و همکار بخش تولید برنامههای اوزبیکی رادیو مشهد فعالیت نمود و از سال ۱۳۸۶ هجری خورشیدی تاکنون در موسسه تربیه معلم فاریاب به تدریس مصروف است.
