عبدالله فوژان در سال ۱۳۳۵ هجری خورشیدی در روستای قرهشیخی استان فاریاب چشم به جهان گشود. آموزش ابتدایی را در لیسه ابوعبید جوزجانی به پایان رساند و پس از فراغت، فعالیت حرفهای خود را در عرصه روزنامهنگاری آغاز کرد.
فوژان در آغاز با روزنامه فاریاب همکاری داشت و سپس مدتی در اداره روزنامه انیس به کار پرداخت. پس از آن، مشغولیت آزاد را برگزید و تمرکز خود را بر فعالیتهای ادبی و فرهنگی معطوف ساخت. وی شاعر بدیههسرا، نکتهسنج و صاحبذوق بود که در شیوه شعری، پیروی آگاهانهای از ابوالمعانی بیدل داشت.
قریحه شعری عبدالله فوژان در سال ۱۳۵۲ هجری خورشیدی به شکوفایی رسید و در سالهای بعد، او بهعنوان یکی از بهترین شاعران فاریاب شناخته شد. شعر او از عمق اندیشه، زبان فشرده، تصویرپردازی دقیق و گرایشهای عرفانی و تأملی برخوردار بود و در میان اهل ادب جایگاه قابل توجهی یافت.
از آثار شناختهشده وی میتوان به مثنوی «بهار الفت» اشاره کرد که نمونهای برجسته از توانایی بدیههسرایی و قدرت تخیل او بهشمار میرود.
با وجود جایگاه ادبی عبدالله فوژان، مجموعه کاملی از اشعار او تاکنون به چاپ نرسیده است. با این حال، بخشی از سرودههایش در مجموعهای با عنوان «پیام خاک» به اهتمام غلاممحمد کریمی در سال ۱۳۸۱ هجری خورشیدی منتشر شد. همچنین اثری مشترک از او و فاروق فردا با نام «نظرگل، آنکه در پای خورشید خوابید» در سال ۱۳۶۳ هجری خورشیدی منتشر شد.
عبدالله فوژان سرانجام در بیستم حوت/اسفند سال ۱۳۹۴ هجری خورشیدی، پس از یک دوره بیماری، دار فانی را وداع گفت.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
