خجسته الهام، در ۲۸ حوت/اسفند سال ۱۳۶۶ هجری خورشیدی در شهر فیضآباد استان بدخشان چشم به جهان گشود. او در خانوادهای اهل قلم پرورش یافت. فضای فرهنگی خانه، انس پدر با کتاب و نوشتن، و آموزشهای نخستین مادر، سبب شد که خجسته الهام از سالهای آغازین کودکی با خواندن و نوشتن مأنوس شود و پیش از ورود به مکتب، الفبا و شمارش را بیاموزد.
دوران آموزش ابتدایی و متوسطه را در لیسه نسوان نمبر «یک» فیضآباد گذراند. فراگیری قرآن کریم در سالهای نخست مکتب، نقش مهمی در تقویت زبان و توان یادگیری او داشت. از صنف چهارم به سرودن شعر روی آورد و نوشتن به بخشی جداییناپذیر از زندگیاش بدل شد. آشنایی با دیوان صوفی عشقری و خوانش مداوم شعر کلاسیک، از نخستین تجربههای جدی او در پیوند با ادبیات بود.
در سالهای پایانی مکتب، نخستین شعرهایش در نشریه «صدای آزادی» و سپس در رادیو «آمو» ـ که در آن زمان مهمترین مرجع فعالیتهای فرهنگی در فیضآباد بهشمار میرفتند، منتشر شد. این حضور رسانهای، اعتماد به نفس ادبی او را تقویت کرد. پس از فراغت از مکتب، در نخستین سال آزمون کانکور به دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل راه یافت. ورود به فضای دانشگاه و آشنایی با جریانهای فکری و فرهنگی پایتخت، افق تازهای در نگاه ادبی او گشود و مسیر شعرش را دگرگون ساخت.
از این دوره به بعد، شعرها و مقالات خجسته الهام بهگونه پیوسته در نشریههای چاپی، مجلات جامعه مدنی و وبسایتهای فرهنگی منتشر شد. در خزان سال ۱۳۹۱ هجری خورشیدی، نخستین مجموعه شعر او با عنوان «دستهایم را امانت نمیدهم» منتشر شد. این اثر در شمار پنج کتاب برتر شعر جوان افغانستان قرار گرفت و تقدیرنامه دریافت کرد. پس از آن، پژوهشی در زمینه فولکلور بدخشان با عنوان «سیمای فولکلوریک بدخشان» انجام داد که بهصورت کتاب به چاپ رسید. دومین مجموعه شعری او با نام «عصیان مقدس» در سال ۱۳۹۴ هجری خورشیدی منتشر شد. چهارمین اثر او، «مهتاب در کویر»، نیز به همت «نشر پرند» انتشار یافته است.
خجسته الهام همزمان با فعالیتهای ادبی، در حوزه پژوهش و آموزش نیز حضور فعال دارد و تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در رشته جندر و مطالعات زنان دنبال کرده است. مقالات متعددی از او، بهویژه در زمینه مسائل زنان، خشونتهای جنسیتی و راههای کاهش آن، در نشریههای مختلف به چاپ رسیده است.
شعر خجسته الهام، بهویژه در قالب شعر سپید، بازتابدهنده نگاه زنانه، عاطفی و گاه معترض به واقعیتهای اجتماعی است. زبان او آمیزهای از حس، تخیل و تجربه زیسته است و آثارش او را بهعنوان یکی از چهرههای در حال بالندگی شعر معاصر افغانستان معرفی میکند.
