کبرا کیوان در سال ۱۳۳۹ هجری خورشیدی در خانوادهای فرهنگی در شهر میمنه، مرکز استان فاریاب، چشم به جهان گشود. از همان کودکی به دانش، خواندن و آموختن علاقهٔ عمیق داشت و همین شوق، مسیر زندگی او را شکل داد. او پس از پایان آموزش در سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی، به حیث معلم مقرر شد و همزمان تحصیلات عالی خود را در مؤسسه پیداگوژی در رشته زبان و ادبیات ادامه داد. استعداد و توانایی او سبب شد بهزودی در جامعه فرهنگی و آموزشی جایگاه و شهرت پیدا کند.
او نخستین زنی بود که در رادیوی محلی فاریاب اجرای برنامههای فرهنگی و خبررسانی به زبان مادری را آغاز کرد و با این کار، مسیر تازهای را برای حضور زنان در رسانههای محلی گشود. شخصیت فرهنگی، دانش و علاقهمندیاش به زبان مادری سبب شد در سال ۱۳۶۱ هجری خورشیدی بهعنوان استاد رشته زبان و ادبیات اوزبیکی در مؤسسه پیداگوژی مقرر گردد و برای سه سال به آموزش و پرورش جوانان بپردازد.
کبرا کیوان هنگامی که در رادیوی محلی فاریاب برنامههای فرهنگی تهیه و اجرا میکرد، به نویسندگی و سرایش شعر روی آورد. تجربه معلمی و کار رسانهای، زبان او را پختهتر کرد و نگاه انتقادی و اجتماعیاش را شکل داد. با گذشت زمان، نوشتهها و شعرهایش رنگ و بوی خاصی یافت؛ آمیختهای از دردهای اجتماعی، دغدغههای فرهنگی و توجه جدی به وضعیت زنان.
نخستین مجموعه شعرش با نام «آلتین تاج» با کوشش انجمن «اولوغ بیگ میرزا» چاپ شد. این مجموعه شامل حدود ۶۰ شعر اوزبیکی و بیش از ۷۰ شعر فارسی بود؛ شعرهایی با مضامین اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و گاه مرتبط با رویدادهای روز. او در قالبهای گوناگون از جمله عروض سنتی، چارپاره و آزاد تجربه و خلاقیت به خرج داده بود.
از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۷ هجری خورشیدی، با تهدیدهای سیاسی، فشارهای روانی و حوادث تلخ خانوادگی روبهرو شد. چند تن از اعضای نزدیک خانوادهاش را در این سالها از دست داد و این مصیبتهای پیدرپی او را به بیماری عصبی گرفتار ساخت. بیماریاش نزدیک به یکسال دوام کرد و بر اثر شدت فشارهای روحی، در ۲۲ قوس/آذر سال ۱۳۷۴ هجری خورشیدی، در سن ۳۵ سالگی به اثر شوک عصبی چشم از جهان فرو بست.
با وجود عمر کوتاه، کبرا کیوان از چهرههای تأثیرگذار در پاسداری از زبان مادری، گسترش فرهنگ اوزبیکی و ارتقای جایگاه زنان در اجتماع به شمار میرود.
