سید گوهر باقری در سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی در روستای «نوی» ولسوالی جرم ولایت بدخشان چشم به جهان گشود. او در خانوادهای اهل ایمان، فرهنگ، شعر و معرفت رشد یافت و از همان کودکی در فضای تربیتی و فرهنگی پدرش، سید احمد، که شخصیتی متدین و علمپرور بود، پرورش یافت. آموزش ابتدایی و متوسطه را در مکتب متوسطهی غیاثی آغاز کرد و در سال ۱۳۶۸ هجری خورشیدی از آن فارغالتحصیل شد. تخلص «باقری» را با الهام از برادر بزرگ و شاعرش، سید شربت باقری، برگزید و در مسیر شعر و اندیشه، راه او را ادامه داد.
سید گوهر باقری از نوجوانی به شعر و ادبیات فارسی علاقهمند بود. مطالعهی آثار حماسی و اعتقادی چون شاهنامه، نوشتههای حسن صباح و ناصر خُسرو بلخی، در شکلگیری اندیشه و سبک شعریاش تأثیرگذاشت. او با زبان تصویرگر و واژهپرداز، به بیان دردهای اجتماعی، عشق به زادگاهش بدخشان، و باورهای فرهنگی و اعتقادیاش پرداخت. اشعارش، از جمله رباعیها و دوبیتیهایی که در ستایش الموت، یمگان، و بدخشان سروده، سرشار از عاطفه، تعهد اجتماعی و عشق به فرهنگ خراسانی است.
آقای باقری، فعالیتهای رسمیاش را در سال ۱۳۷۷ هجری بهصورت رضاکارانه در ادارهی کمکهای بشری «فوکس» آغاز کرد و سپس بهعنوان کارمند رسمی در همان مؤسسه مشغول شد. تا سال ۱۳۸۲ هجری خورشیدی در دفتر «فوکس» ایفای وظیفه نمود و پس از تقسیم این دفتر، در بخش انکشافی بنیاد آقاخان بهعنوان کارمند امور اجتماعی تا سال ۱۳۹۳ هجری خورشیدی خدمت کرد. در سال ۱۳۹۴ هجری خورشیدی، به سمت مدیر برنامههای تعلیمات مذهبی «کونسل ملی شهزاده کریم آقاخان» در بدخشان منصوب شد و هنگام بازگشت از یک مأموریت رسمی از کابل، در سالنگ شمالی دچار یک حادثهی ترافیکی شد و سخت مجروح گشت. این حادثه زندگی او را دگرگون ساخت. پس از درمانهای اولیه در کابل، به شفاخانهی آقاخان در کراچی منتقل شد و با وجود تلاشهای فراوان، تنها از مرگ نجات یافت اما سلامتی کاملش بازنگشت. او دو سال تحت مراقبتهای پزشکی قرار داشت و در نهایت، در هشتم عقرب سال ۱۳۹۶ هجری خورشیدی، در شفاخانهی فیضآباد چشم از جهان فروبست.
از سید گوهر باقری مجموعهی شعری «در مقدم پارسی» بهجا مانده است که شامل غزل، رباعی، دوبیتی و مثنوی است که در بهار سال ۱۴۰۴ هجری خورشیدی از سوی «نشرمولانا» منتشر شد. این مجموعه، بازتابی از اندیشههای اجتماعی، عشق به وطن، و ظرفیتهای شاعرانهی اوست.
