عبدالواحد رشته، فرزند ملا محمد عثمان، در سال ۱۳۰۶ هجری خورشیدی در شهر فیضآباد، مرکز استان بدخشان، چشم به جهان گشود.
آقای رشته در هفتسالگی وارد مکتب شد، اما به دلیل شرایط زمانه فرصت نیافت بیش از شش روز در صنف ادامه دهد. او بعدها با انگیزهٔ فردی و علاقهٔ عمیق، به کورسهای سوادآموزی روی آورد و در دورهٔ نوجوانی خواندن و نوشتن را فراگرفت. در همان سالها به فعالیتهای تجاری نیز پرداخت، اما دغدغهٔ اصلی او فراتر از بازار و دادوستد بود؛ سرشت او بیش از هر چیز در پی معنا، معرفت و شعر شکل گرفته بود.
عبدالواحد رشته پس از آشنایی با آثار بزرگانی چون مولانا جلالالدین محمد بلخی، سعدی، حافظ، فردوسی و بهویژه ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل، وارد جهان شعر شد. او از همان آغاز، شیفته بیدل گردید و تا پایان عمر از مخلصان راستین این شاعر سترگ زبان فارسی باقی ماند. آقای رشته با مطالعه عمیق غزلیات و مثنویات بیدل، بهتدریج به اسلوب او خو گرفت و به یکی از چهرههای توانای سبک هندی در روزگار معاصر بدل شد.
آقای رشته نه تنها بیدل را خواند، بلکه از محضر بیدلشناسان بزرگ افغانستان نیز فیض برد. او با شخصیتهای مهمی چون مولانا خالمحمد خسته، قندی آغا، محمد ابراهیم خلیل، دکتور اسدالله حبیب و دیگر چهرههای نامدار مکتب بیدل معاشرت داشت و در عرسهای بیدل بارها در کنار بیدلپژوهان مطرح کشور حضور یافت. تأثیر این نشستها چنان در جان او نشست که شعرش رنگ و بوی بیدل گرفت؛ تا آنجا که توانست بیش از چهل هزار بیت در قالبهای گوناگون از جمله غزل، رباعی، مثنوی و مخمس بسراید.
همین توانایی سبب شد تا مولانا خسته در سال ۱۳۳۴ هجری خورشیدی در مجله عرفان درباره آقای رشته بنویسد و او را بهعنوان شاعر توانا معرفی کند.
نخستین بار برخی از اشعار رشته در روزنامه بدخشان منتشر شد و پس از آن آوازه او در منطقه پیچید. مجموعهای کوچک از اشعارش نیز در سال ۱۳۶۶ هجری خورشیدی توسط انجمن نویسندگان افغانستان به چاپ رسید. او بعدها سفرهایی به تاجیکستان و ازبکستان داشت و در محافل ادبی شعر خواند. آثارش نه تنها در روزنامه بدخشان، بلکه در مجلات و روزنامههای عرفان، ژوندون، انیس و دیگر نشریات نیز به چاپ رسیده است.
در سالهای پایانی عمر، مجموعهای شامل پنجاه مخمس از او گردآوری شد که بیشتر آنها بر غزلیات بیدل مخمس شدهاند و شماری نیز بر اشعار شاعرانی چون سیمین بهبهانی، خوشحال، حافظ، نویـد کابلی، خیال سمرقندی، استاد خلیل الله خلیلی و دیگران. دقت او در واژهگزینی، ساخت ترکیبهای ادبی و پیروی استادانه از اسلوب بیدل، نشاندهنده ذوق کمنظیر و نبوغ فطری او است.
عبدالواحد رشته تا پایان عمر یکی از چهرههای محبوب ادبی بدخشان باقی ماند. سرانجام در هفتم جدی/دی سال ۱۳۹۱ هجری خورشیدی در زادگاهش فیضآباد بدرود حیات گفت. شاعری که مدرسه ندیده، اما مکتب بیدل را چنان آموخت که به یکی از تواناترین پیروان این سبک در زمانه خود بدل شد.
