عبدالواحد بهره در سال ۱۲۷۷ هجری خورشیدی در شهرستان گذره ولایت هرات، در خانوادهای علمی و اهل فرهنگ، چشم به جهان گشود. پدرش مولوی رحیمداد تیموری از عالمان برجسته و مفتیان نامدار هرات بود. آقای بهره، آموزشهای ابتدایی و علوم متداول دینی و ادبی را نزد پدر و دیگر عالمان هرات فراگرفت و در سال ۱۲۹۹ هجری خورشیدی با درجهٔ اول از دارالمعلمین هرات در رشتهٔ علوم دینی فارغ شد و از همان سالهای جوانی به عرصهٔ معارف و فعالیتهای فرهنگی روی آورد.
در آغاز اصلاحات عصر امانی و به پیشنهاد علامه صلاحالدین سلجوقی، وی بهعنوان معاون معارف جدید دارالنصرت هرات و مدیر مکتب شرافت تعیین شد و سپس سرپرستی معارف جدیدالتأسیس هرات را بر عهده گرفت. او در فضایی فعالیت میکرد که آموزش نوین با مخالفتهای سنتگرایانه روبهرو بود. در سال ۱۳۰۱ هجری خورشیدی نمایشنامهٔ «تعلیم جدید و قدیم» را نگاشت که در باغ میرزا خان هرات به نمایش درآمد و نقش مهمی در ترویج آموزش جدید ایفا کرد. پس از آن، نمایشهای آموزشی بهگونهٔ منظم در چهار باغ هرات برگزار شد و او بهعنوان بنیانگذار تیاتر نوین و پوهنی ننداری هرات شناخته شد. او از بنیانگذاران انجمن ادبی هرات نیز بود و میان سالهای ۱۳۱۰ هجری خورشیدی تا سال ۱۳۱۵ هجری خورشیدی معاون این انجمن و مسئول مجلهٔ ادبی آن فعالیت داشت.
عبدالواحد بهره در مجموع ۱۴ اثر تألیفی در زمینههای شعر، الهیات، نمایشنامه و ارشاد دینی به زبانهای فارسی، پشتو و عربی از خود بر جای گذاشت که از آن جمله میتوان به «تعلیم جدید و قدیم»، «صد سلام» و «رهنمای سعادت» اشاره کرد. «صد سلام» را در سال ۱۳۱۳ هجری خورشیدی در مدینهٔ منوره سرود.
او در طول فعالیت حرفهای خود مسئولیتهایی چون معاون معارف هرات، مدیر مکتب شرافت، سرمعلم مکاتب رشدیه و انصاری، آمر تفتیش معارف، نمایندهٔ امور خارجه در تورغندی، مدیر مرستون هرات، مدیر پوهنی ننداری، آمر کتابخانهٔ عامه و نمایندهٔ مردم هرات در پارلمان افغانستان در سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی را بر عهده داشت.
وی موفق به دریافت مدال از شاهان و سران حکومت افغانستان، شماری از وزرای حکومت و برخی والیان هرات گردید.
عبدالواحد بهره در ۱۱ حوت/اسفند سال ۱۳۶۲ هجری خورشیدی چشم از جهان بست و در زادگاهش در دل خاک سپرده شد.
روانش شاد و یادش گرامی باد.
