با رویکارآمدن حکومت محمدنادر، روندی آغاز شد که بنیانگذار یک تفکر فرهنگی مشخص بود و در سالهای بعد نیز ادامه یافت؛ تفکری که ایجاد ساختارهای رسانهای و فرهنگی تکزبانی و تکقومی را دنبال میکرد. این رویکرد از یکسو در پی حذف و تضعیف زبان فارسی بود و از سوی دیگر نابودی بنیادهای هویتی و میراثهای تاریخی این سرزمین را هدف قرار میداد.
هدف نهایی این سیاست، تقویت یک زبان به بهای تضعیف زبان دیگر بود؛ مسیری که سرانجام، برخلاف انتظار بانیان آن، نتایجی متفاوت بر جای گذاشت. در این بخش به ماهیت این تفکر و زمینههای پیدایش و تداوم آن پرداخته میشود.
