حشمت امید، شاعر، ترانهسرا، دکلماتور، هنرپیشهٔ تئاتر و سینما و از چهرههای شناختهشدهٔ برنامههای رادیویی افغانستان، امروز ۲۵ قوس/آذر سال ۱۴۰۴ هجری خورشیدی، در اثر بیماری در کشور آلمان چشم از جهان فروبست. خبر درگذشت او موجی از اندوه و تأثر را در میان اهل فرهنگ و هنر و دوستداران ادبیات و موسیقی افغانستان برانگیخت.
حشمت امید از جمله هنرمندانی بود که سالهای درازی از عمر خود را در خدمت فرهنگ و هنر این سرزمین سپری کرد. او با شعرهایش، با صدای گرم و ماندگارش در رادیو و با حضور فعال در عرصههای تئاتر و سینما، نقش مهمی در معرفی و گسترش هنر معاصر افغانستان ایفا نمود. صدای او برای نسلهای مختلف شنوندگان رادیو، یادآور خاطرهها، احساسها و لحظههای ماندگار فرهنگی است.
حشمت امید در عرصهٔ ترانهسرایی نیز از جایگاهی ویژه برخوردار بود و در طول سالهای فعالیت هنری خود، شمار زیادی از تصنیفها را برای آوازخوانان نامدار افغانستان چون احمد ولی، هنگامه، احسان امان، رحیم مهریار، صابر شیرزوی و دیگران سرود. از میان ترانههای مشهور او میتوان به «شنیدم که عزم سفر کردهای تو»، «زندگی افسانهٔ جداییست»، «آمدی خانهٔ دل را چه چراغان کرد» و دهها اثر ماندگار دیگر اشاره کرد؛ آثاری که هنوز هم در حافظهٔ جمعی مردم زندهاند و نسل به نسل شنیده میشوند.
درگذشت حشمت امید، ضایعهای سنگین برای جامعهٔ فرهنگی و هنری افغانستان بهشمار میرود. او رفت، اما یاد و نامش در واژهها، نغمهها، شعرها و خاطرههای هنری این سرزمین زنده و جاری و کارنامهٔ پربارش همچنان الهامبخش دوستداران هنر و فرهنگ باقی خواهد ماند.
رهبری خانهٔ مولانا، درگذشت این هنرمند فرهیخته را به خانواده، بستگان و بازماندگانش تسلیت گفته، مراتب همدردی صمیمانهٔ خویش را با جامعهٔ فرهنگی و هنری کشور ابراز میدارد و برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی و برای بازماندگانش صبر و شکیبایی مسئلت مینماید.
