شمسالدین مُبارک سیستانی از نامآوران شعر و ادب فارسی در قرن هفتم هجری است؛ شاعری که بهسبب دانش گسترده، ذوق سرشار و نقش فرهنگیاش در سیستان، در شمار سخنسرایان برجستهٔ روزگار خود جای میگیرد. او از چهرههای اثرگذار ادبیات سیستان بود و در میان اهل فرهنگ بهعنوان شخصیتی دانشمند، نکتهسنج و آشنا با مبانی عرفان و حکمت شناخته میشد.
