حکیم ابوالحسن نَسا در نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم هجری در شهر نَسا، یکی از مراکز علمی و آباد خراسان، چشم به جهان گشود و در همان محیط نخستین آموزشهای طب و داروشناسی را فراگرفت. او برای تکمیل دانش خود به نیشابور رفت؛ شهری که در آن زمان مرکز بزرگ طب، فلسفه و علوم طبیعی بود و حلقههای علمی آن پزشکان برجستهای را پرورش میداد. ابوالحسن نسا در طب بالینی، بهویژه در درمان تبها، بیماریهای فصلی و اختلالات گوارشی مهارت یافت و بهسبب دقت در تشخیص و روشهای تجربیاش در میان مردم و بزرگان منطقه شهرت پیدا کرد.
برخی شواهد نسخهشناسی نشان میدهد که او حاشیههایی بر بخشهایی از قانون ابنسینا نوشت. ابوالحسن نسا در داروشناسی گیاهی نیز مهارت داشت و از گیاهان بومی نسا مانند اسپرک، بادیان، ختمی و زوفا نسخههای درمانی میساخت. او در شهر خود حلقهای آموزشی تشکیل داد و شاگردانی تربیت کرد که بعدها در خراسان به طبابت پرداخت. گفتهاند که او در درمان بیماریهای زنان نیز مهارت داشت و گاهی با طبیبههای محلی همکاری میکرد؛ امری که در سنت طبی خراسان رایج بود.
ابوالحسن نسا تا پایان عمر در شهر خود ماند و به طبابت و آموزش ادامه داد و هرچند آثار مستقلی از او باقی نمانده، اما حضورش در زنجیرهٔ انتقال طب سینوی و داروشناسی خراسانی کاملاً قابل تشخیص است. او از چهرههایی است که نامش در منابع رسمی کمرنگ است، اما در سنت محلی و علمی خراسان جایگاهی روشن و اثرگذار دارد.
