پوران دختر ابنسینای بلخی در اوایل سدهٔ پنجم هجری در همدان یا اصفهان در روزگار سرگردانیهای ابن سینا زاده شد؛ زمانی که بوعلی در اوج فعالیت علمی و پزشکی خود بود. او از کودکی در محیطی پرورش یافت که کتاب، مناظره، نسخهنویسی و آموزش فلسفه و طب بخشی از زندگی روزمره بود. ابنسینا، که به استعداد او پی برده بود، آموزشهای خصوصی در منطق، طب و داروشناسی را برایش ترتیب داد؛ آموزشی که معمولاً تنها شاگردان برجستهٔ مرد دریافت میکردند.
گزارشهای پراکندهٔ شاگردان بوعلی نشان میدهد که او در تشخیص بیماریهای زنان، تبها و نسخهنویسی گیاهی مهارت داشت و گاهی در درمان بیماران زن، همراه و دستیار پدرش بود. گفتهاند که بوعلی برخی از بخشهای سادهتر «قانون» را برای او توضیح میداد و او در نسخهبرداری و تنظیم یادداشتهای پزشکی پدر نقش داشت.
خانهٔ ابنسینا که محل رفتوآمد شاگردان و حکیمان بود، برای او یک مکتب واقعی بهشمار میرفت. او در این محیط با مباحث فلسفی، مناظرههای علمی و روشهای بالینی آشنا شد و همین تجربه باعث شد که بعدها بهعنوان طبیبهای آگاه و مورد اعتماد زنان اصفهان شناخته شود.
هرچند شهرت او در منابع رسمی کمتر ثبت شده، اما حضورش در سنت شفاهی شاگردان بوعلی و اشارههای پراکندهٔ نسخهنویسان نشان میدهد که او یکی از نخستین زنان دانشمند در سنت ابنسینا بوده است؛ زنی که در سایهٔ پدرش، اما با هویت علمی مستقل، در شکلگیری طب زنانه در خراسان سهمی واقعی داشته است.
