فخرالدین محمد بن عمر بن حسین بن حسن طبرستانی رازی، در کنار دانشمند در امور دین، حکیم و طبیب هم بود. در سال ۴۵۰ هجری در ری متولد شد. فخر رازی پس از فراگیری علوم ابتدایی نزد پدر، برای تکمیل تحصیلات خود به مراکز علمی مختلف رفت و شاگردان برجستهای چون کمالالدین سامانی و مجدالدین جیلی را دیدار و نزد آنها تحصیل کرد. او در مسیر تحصیل و تدریس به شهرهایی مانند خراسان، ماوراءالنهر، هرات، غزنه و خوارزم سفر کرد و در هر مکان با علما و متکلمان برجسته به مناظره پرداخت. سفر او به خوارزم، به دلیل مخالفت با معتزله و تاثیرگذاری بر مردم، با اخراج او همراه شد، اما پس از آن به فرارود، سمرقند، بخارا و خجند رفت و در این شهرها نیز با فقها و علما مناظراتی گسترده انجام داد. در هرات، وی بیش از دو هزار دانشمند را در مجمع درس خود گرد آورد و حتی در هنگام سواری بیش از سیصد نفر شاگردانش همراه او بودند. فخر رازی در طبابت صاحبنظر بود و پزشکی را با دقت علمی و تجربی دنبال میکرد. او مطالعات گستردهای بر آثار حکیمان گذشته، بهویژه ابن سینا، انجام داد و نظریات آنها را نقد و تحلیل میکرد. فخر رازی معتقد بود درمان بیماریها نه تنها به دارو و نسخه پزشکی نیاز دارد، بلکه شناخت روح و روان بیمار و تأثیر عوامل محیطی و اخلاقی بر سلامت نیز اهمیت دارد. او از روشهای تشخیصی دقیق و منطق استدلالی برای تعیین علل بیماریها استفاده میکرد و برخی از رسالههایش در باب داروشناسی و حفظ صحت، نمونهای از تلفیق تجربه عملی و بینش فلسفی اوست. طبابت او در زمان خود چنان مورد احترام بود که بسیاری از امیران و بزرگان برای درمان به او مراجعه میکردند و روش علمی او تأثیر مستقیمی بر طب سنتی خراسانی گذاشت.
