میرزا محمدعلی ماهر از شاعران نکتهپرداز سدهی یازدهم و اهل اکبرآباد (آگره) در هند است. با شاعران مطرحی چون کلیم کاشانی و قدسی مشهدی نشستوبرخاست داشت. در ابتدای حال از ملازمان شاهزاده داراشکوه بود و در آخر ترک دنیا نموده، به گوشهی فقر و انزوا نشست. وی به کمک عنایت خان آشنا به دربار معرفی شد و مثنوی مختصری در مدح جهانآرا بیگم، دختر شاهجهان سرود. گویند دیوان ضخیمی داشته است. از تولد وی چیزی در دست نیست ولی وفات وی به سال 1089ق اتفاق افتاده است.
گویند وقتی این بیت را در مدح جهانآرا بیگم سروده و به وی فرستاد؛ پنجصد روپیه صله دریافت نمود.
به ذاتِ او صفاتِ کردگار است
که خود پنهان و فیضش آشکار است
نمونهی سخن
چشمم چگونه دیدنِ رویت هوس کند
نظّار بر چراغِ تو کارِ نفَس کند
***
حاسدِ اهلِ سخن داغ ز حُسنِ سخن است
انتقامِ پدر از خصم، پسر میگیرد
