عشرت سیالکوتی از شاعران عهد افشاریه و درّانیه است که بیشترینه برای سرودههای حمّاسی و شاهنامهسرایی معروف است. از آثار معروفی که از وی بهجا مانده است دو شاهنامه است که یکی در جنگهای نادر افشار سروده شده و دیگر در جنگهای احمدشاه درّانی در هند. جزئیات زندگی وی خیلی روشن نیست و همینقدر پیداست که وی ملّا و شاعر و گویا فقیه و متشرع نیز بوده است. او برای مدتی در کابل نیز بهسر برده است و بارها در دربار احمدشاه درانی حضور داشته است. طبق گفتههای خود شاعر، احمدشاه درّانی او را دوست میداشته است و به امر وی شهنامه را سروده است. در صلۀ این شهنامه، احمدشاه درانی برای وی زمینی را در پنجاب مختص نمود که در شاهنامه از آن یاد کرده است. شاهنامۀ احمدشاه درانی در حدود 10600 بیت سروده شده است و چند نسخۀ محدود از آن در دسترس است. از تولد و وفات این شاعر بزرگ تا الحال جزئیاتی در دست نیست.
نمونۀ سخن
ابیات متفرق در ذکر خراسان گوید
سکندر زند چون شبیخون به رنگ
ز تیغِ خراسان بر او آب و رنگ
رگ گردنِ خصم توسنشتاب
ز اقبال من شد دوال رکاب
چو پیغام آخر شد از جانبین
خراسانیان کرده ویران اُجین
ز قندهار بیرون سراپرده کرد
به زیر علَم سرکشان برده کرد
چو سامان و اسباب ترتیب کرد
مقرر به دل عزمِ تأدیب کرد
رخِ خیمه سوی خراسان کشید
ز دل کینه بیرون پُرآسان کشید
نه بر هندیان محضِ احسان اوست
خراسانیان هم ثناخوان اوست
