عبدالاحد تارشی در ۱۱ جدی/دی سال ۱۳۳۸ هجری خورشیدی، در تل عاشقان از مربوطات منطقهٔ کوهیخانهٔ شهر میمنه، مرکز ولایت فاریاب، به دنیا آمد.
آموزشهای ابتدایی را تا صنف ششم در مکتب جرنیل غوثالدین به پایان رساند و سپس بنا به توصیه پدرش، شامل مدرسهٔ ظاهرشاهی شد که بعدها به نام ابومسلم شناخته میشد. دورهٔ مدرسه را در زمانی کوتاهتر از حد معمول به پایان برد. در سال ۱۳۵۶ هجری خورشیدی وارد دانشکدهٔ شرعیات شد و در پایان همان سال، با استفاده از بورس تحصیلی، عازم عربستان سعودی گردید. او تحصیلات خود را در دانشکندهٔ حدیث دانشگاه اسلامی جهانی مدینهٔ منوره آغاز کرد، اما پس از رویدادهای سیاسی سال ۱۳۵۷، ادامهٔ تحصیل را متوقف ساخت و به محیط هجرت در پشاور رفت. در همانجا تحصیلات دانشگاهی را ادامه داد و سند ماستری خود را در رشتهٔ ادبیات فارسی از دانشگاه پشاور به دست آورد.
علاقه به شعر و ادبیات از سالهای مدرسه در او شکل گرفت. مطالعهٔ دیوان شاعران کلاسیک و کتابهای ادبی، او را به فضای شعر و نوشتن نزدیک ساخت و بهتدریج به سرودن شعر روی آورد. در این مسیر، آقایان مخلص و سیداحمد بینا در تشویق و اصلاح سرودههای اولیهٔ او نقش داشتند. برخی از اشعارش در روزنامهٔ فاریاب منتشر شد و در مشاعرههایی که آن روزنامه برگزار میکرد، حضور مییافت.
از عبدالاحد تارشی آثار متعددی در حوزهٔ تألیف و ترجمه بر جای مانده است. از جمله نوشتههای تألیفی او میتوان به «همسنگران پیامبر اسلام ص» دربارهٔ جهاد و زندگی شماری از یاران پیامبر اسلام، «از شرار درد تا خشم ایمان» مجموعهٔ اشعار حماسی، «تعصب و اثرات آن» و «نگاهی به اظهارات اخیر نجیب مزدور» اشاره کرد. در بخش ترجمه نیز آثاری چون «نقش عقیده در ساختن نسلها»، «نشانههای شخصیت اسلامی»، «رهبران غرب میگویند»، «ولاء و براء یا دوستی و دشمنی در اسلام»، «نقش دانشجویان در بازسازی جهان اسلام» و «ناسیونالیسم و اسلام»، «راه ایمان»، «دسیسهٔ جدایی دین از دولت؛ گمراهی وارداتی است»، «سپاهیان دعوت» و «اخوت اسلامی» از کارهای او بهشمار میروند.
در دوران هجرت، با فعالیتهای فرهنگی پیوند یافت و در کمیتهٔ فرهنگی جمعیت اسلامی افغانستان همکاری کرد. در همین دوره، مجلهٔ عربی «صوت الجهاد» را بنیان نهاد و پس از تشکیل اتحاد اسلامی افغانستان، مجلهٔ عربی «البنیان المرصوص» را منتشر ساخت. پس از فروپاشی اتحاد و شدت گرفتن اختلافات تنظیمی، از چارچوبهای تنظیمی فاصله گرفت و همراه با شماری از افراد مستقل، مجلهٔ انتقادی – اصلاحی «امید» را بنیاد نهاد که بهگونهٔ هفتهوار منتشر میشد.
زندگی عبدالاحد تارشی با شعر، نوشتن، ترجمه و فعالیتهای فرهنگی گره خورده است؛ حضوری که در بستر تحولات سیاسی و اجتماعی افغانستان شکل گرفت و بیشتر در حوزهٔ فرهنگ مکتوب و اندیشه بازتاب یافته است. او در حال حاضر در مهاجرت زندگی میکند و مشغول نوشتن و پژوهش است.
