سموری سجزی سیستانی، یکی از شاعران و کاتبان برجستهٔ قرن ششم هجری است که در سرزمین سیستان میزیست و از شخصیتهای برجستهٔ ادبی و علمی این دوره بهشمار میآید. او در شعر و ادب فارسی نقش مهمی ایفا کرده و آثارش همچنان در محافل علمی و ادبی مورد توجه قرار دارد.
عوفی در “لبابالالباب” شعر سموری سجزی را از سخن معشوقان دلکشتر و خط او را از خط دلبران خوشتر توصیف میکند، که این سخنان نشان از زیبایی خاص و هنری آثار او دارند. سموری علاوه بر شعر، در هنر خوشنویسی نیز دستی توانا داشت و خط او در زمان خود شهرت زیادی پیدا کرد.
سموری سجزی در شعرهای خود به مسائل حکمت و تعلیمی توجه زیادی داشته است. او عزت و آزادگی را در شعرهایش تبلیغ میکرد و در اشعارش به طور خاص بر فضایل اخلاقی و انسانی تأکید داشت. همانطور که بسیاری از شاعران دورهٔ خود به مسائل اجتماعی و اخلاقی توجه داشتند، سموری نیز در آثارش بر تربیت نفس، آزادگی و شجاعت تأکید کرده و همواره سعی میکرد پیامهای حکمی و اخلاقی خود را به جامعه منتقل کند.
شعر سموری سجزی معمولاً آمیخته با مضامین عرفانی، اخلاقی و اجتماعی است و در آن به زیباییهای انساندوستانه و ارزشهای معنوی پرداخته شده است. او همچنین از تأثیرات فرهنگی و علمی دوران خود بهره میبرد و در اشعارش به روشهای تعلیمی و حکمتهای زندگی میپرداخت.
