ملا شیدای فتحپوری در فتحپور از توابع اکبرآباد (آگره) متولد شد. گویند صاحب ذهن رسا بود و به اندک فرصت، شعری میسرود.با آنکه شاعر نامداری بود ولی گاهی در برابر شاعران معاصر خود الفاظ رکیکی به کار میبرد و بسیاری از معاصرین خودش همچون طالب آملی و دیگران را هجو گفته است. قصیدهای که در اعتراض بر قدسی مشهدی نوشته است خیلی معروف است. مناظرۀ ملّا فیروز و شیدا از رخدادهای مهم نقد ادبی در تاریخ ادبیات فارسی شبهقارۀ هند است. گویند در اواخر عمر در کشمیر بهسر میبرده است و نزدیک صدهزار بیت سروده است.
نمونهی سخن
در این چمن نه گل و لاله شبنماندود است
که خندهی گلِ این باغ گریهآلوده است
****
به یک دل کی توان اندیشهی دنیا و دین کردن
که نتوان هردو دستِ خویش در یک آستین کردن
***
شهیدِ حسرتِ آغوشت ای نازکبدن گشتم
بهجای موی سر در ماتمم، بندِ قبا بکشا
****
گفتن دعا به زلف تو تحصیل حاصل است
با خضر کس نگفت که عمرت دراز باد
