دو کتاب تازه از لیلی غزل با عنوانهای «زیتونهای تبعیدی» و «آنسوی هیچ» از سوی انتشارات برگ با برگآرایی و طراحی ژکفر حسینی، منتشر شد؛ آثاری که در ادامه مسیر ادبی این شاعر و نویسنده، به بازتاب تجربههای تبعید، مهاجرت و هویت زنانه میپردازد.
بر اساس اعلام انتشارات برگ، «زیتونهای تبعیدی» تازهترین مجموعه شعر او در قالب سپید است؛ مجموعهای که با زبانی آزاد، تصویری و عاطفهمحور، به مفاهیمی چون تبعید، غربت، زن، دلتنگی و ایستادگی میپردازد. در این دفتر، شاعر تجربههای درونی و زیسته خود را در پیوند با تحولات اجتماعی و سرنوشت جمعی زنان افغانستان بازتاب داده و کوشیده است رنج مهاجرت را به بیانی شاعرانه و انسانی تبدیل کند. فضای اثر آمیزهای از حسرت، امید و مقاومت است و تصویرسازیهای آن، خواننده را با لایههای عاطفی تبعید همراه میسازد.
در کنار آن، «آنسوی هیچ» کتابی روایی و تأملبرانگیز است که در قالب دلنوشته و خاطره، سامان یافته است. این اثر به روایت زیست زنانه در مهاجرت میپردازد و موضوعاتی چون مادر بودن، عشق، ترس، بیثباتی، اضطراب و تلاش برای بقا را با نگاهی صادقانه و بیواسطه طرح میکند. روایتهای این کتاب، اگرچه از تجربه شخصی نویسنده سرچشمه میگیرند، اما بازتابدهنده وضعیت مشترک بسیاری از زنان مهاجر نیز هستند و به همین دلیل، وجهی اجتماعی و فراتر از خاطره فردی مییابند.
لیلی غزل پیش از این چهار مجموعه شعر با عنوانهای «رقص در باروت»، «دستنبو», «رد پای درخت» و «بلخینهها» منتشر کرده است. در این آثار، او گسترهای از مضامین اجتماعی، هویتی و عاطفی را در قالب غزل و شعر معاصر دنبال کرده است؛ از بازتاب درد و مقاومت زنان افغانستان و تجربه فروپاشی و مهاجرت، تا عشق، زندگی روزمره، پیوند با زادگاه و بازسازی هویت در تبعید. رویکرد او در این مجموعهها، پیوند دادن زبان کلاسیک با بیان امروزین و تبدیل تجربه شخصی به روایت جمعی بوده است.
لیلی غزل، زادهٔ بلخ و دانشآموخته زبان و ادبیات فارسی، از صداهای مستقل و اثرگذار شعر زنانه معاصر افغانستان بهشمار میرود. تجربه آموزش، فعالیت در حوزه حقوق زنان و مهاجرت پس از تحولات سال ۱۴۰۰ هجری خورشیدی در کشور، نقش تعیینکنندهای در شکلگیری جهان فکری و ادبی او داشته است. در نگاه او، شعر صرفاً بیان احساس نیست، بلکه ابزاری برای حفظ حافظه فرهنگی، روایت رنجهای اجتماعی و ایستادگی در برابر حذف و خاموشی است.
