ابوالفرج علی بن حسین بن هندو، مشهور به ابن هندو، طبیب، فیلسوف و شاعر خراسان، در قرن چهارم و پنجم هجری خورشیدی میزیست و فعالیتهای علمی و ادبی خود را عمدتا در خراسان و در دربارهای آلبویه و آلزیار انجام داد. وی احتمالا در طبرستان زاده شد و در نیشابور به تحصیل دانشهای یونانی و فلسفه نزد استادانی چون ابوالحسن وائلی یا عامری و سپس پزشکی نزد ابن خمار پرداخت. ابن هندو همچنین به نگارش و تصحیح متون در دیوانهای حکومتی و دربارها اشتغال داشت و در خدمت سیده خاتون، بیوه فخرالدوله دیلمی، و فرمانروایان زیاری گرگان بود.
ابن هندو در علم پزشکی آثار آموزشی و مرجع داشت، از جمله کتاب مفتاح الطب یا منهاج الطلاب که شامل مباحث مقدماتی پزشکی و فلسفه است و دانشجویان طب پس از او نیز از آن بهره بردهاند. او همچنین کتابهایی در فلسفه، مانند الکلم الروحانیه من الحکم الیونانیه و المقالة المشوفه فی المدخل الی علم الفلسفه تألیف کرده است. این آثار حاوی مقدمهای بر فلسفه و دانش پزشکی، مصطلحات علمی و شرح مفاهیم کلیدی بوده و برای آموزش طب و فلسفه در آن دوران اهمیت ویژه داشتند.
این طبیب معروف توانایی خود را در ترکیب علوم مختلف، از فلسفه و طب گرفته تا ادبیات به تجربه گرفته بود. احتمال دارد در استراباد وفات یافته باشد. ابن هندو با تمرکز بر خراسان و فعالیت در مراکز علمی و دربارها، سهم قابل توجهی در آموزش و نگهداری دانش پزشکی و فلسفی داشته و آثار او، به ویژه مفتاح الطب، بهعنوان یکی از منابع مهم آموزش پزشکی شناخته میشوند.
