ملکشاه حسین بن غیاثالدین محمد بن شاه محمود سیستانی از شاهزادگان سیستان و یکی از آخرین بازماندگان سلسله صفاری، منسوب به عمرو لیث صفاری، بود. او در سال ۹۷۸ هجری قمری در سیستان به دنیا آمد و در زمینههای دینی، علمی و ادبی، تحصیلات و فعالیتهایی گسترده داشت.
ملکشاه حسین از کودکی به آموختن علوم مختلف پرداخت. او قرائت قرآن را نزد مولانا عبدالمؤمن صلحی و احکام دینی را نزد شیخ کلب علی جزایری آموخت. علاوه بر این، علوم دیگر را نزد برجستهترین استادان عصر خود، از جمله شیخ محمد مؤمن، سید امیر ضیاءالدین محمد و سید طباطبایی زوارهای فرا گرفت.
او علاوه بر زبان فارسی، به عربی و پهلوی نیز مسلط بود و دانش گستردهای در این زبانها داشت. آشنایی او با زبان پهلوی نشاندهنده علاقهاش به تاریخ و فرهنگ باستان بود. همچنین، ملکشاه حسین ذوق شاعری داشت و در سرودن اشعار نیز مهارت نشان میداد، اگرچه آثار شعری او کمتر به جا مانده است.
ملکشاه حسین از آخرین شاهزادگان شناختهشده سیستانی بود که در دوران زوال قدرت صفاریان همچنان در عرصه فرهنگی و علمی نقش داشت. او از جمله شاهزادگانی بود که در کنار علاقه به حکمرانی و سیاست، توجه ویژهای به علوم دینی، ادبیات و تاریخ داشت. تسلط او بر چندین زبان و تربیت او در محضر بزرگترین علمای زمان خود، بیانگر جایگاه برجسته علمی و فرهنگی او در سیستان است.
