لاله فتحچند منشی برهانپوری از شاعران نازکخیال سدۀ دوازدهم قمری در هند است. سخن را به طرز شوکت بخاری میگفت. گویند با مولانا غلامعلی آزاد بلگرامی و شفیق اورنگآبادی مراودت و اخلاص داشت. در اشعارش منشی تخلص میکرد. از سال تولد و وفاتش چیزی در دست نیست.
نمونهی سخن
نیست آسایش به منزل جانِ از خودرسته را
هرقدم دام است نقشِ پا شکارِ جسته را
بسکه از شرم تو در پرواز رنگ گلشن است
رشتۀ نظّاره بندد در هوا گلدسته را
دیده و دانسته، میگویی دل «منشی» که بُرد
نیست زیبا عرضکردن معنیِ دانسته را
***
طالع برگشتهای باشد بلاگردان مرا
گردش ایّام گردد خودبهخود قربان مرا
***
به یادِ شوخچشمی خانهبردوشم، از آن باشد؛
حصیرِ خوابگاهم سایهی مژگانِ آهوها
