ابنسینا بلخی، که در منابع محلی با لقب «ابنسینای دوم» یاد شده، از برجستهترین طبیبان مدرسهٔ بلخ در سدههای میانی بود؛ طبیبی که شهرتش از پیوند عمیق با سنت سینوی و مهارت بالینیاش در تشخیص و درمان بیماریها سرچشمه میگرفت. او در محیط علمی بلخ پرورش یافت؛ شهری که نسخههای قانون و شفا از طبیب نامدار بلخ در آن تدریس میشد و حلقههای درس طب، فلسفه و طبیعیات رونق فراوان داشت. ابنسینا بلخی در چنین فضایی، با مطالعهٔ دقیق آثار ابنسینا و تمرین عملی در کنار استادان مدرسهٔ بلخ، به طبیبی تبدیل شد که روش او در تحلیل مزاج، تشخیص تبها، معاینهٔ نبض و تنظیم داروها شباهت آشکاری به شیوهٔ سینوی داشت. همین نزدیکی علمی و مهارت در بهکارگیری اصول طب سینوی سبب شد که شاگردان و مردم او را «ابنسینای دوم» بنامند.
او در درمان بیماریهای گوارشی، تبهای پیچیده، دردهای عصبی و اختلالات ناشی از تغییرات آبوهوایی مهارت ویژه داشت و نسخههایش معمولاً بر پایهٔ داروهای ساده، گیاهان بومی و تدابیر دقیق تغذیهای تنظیم میشد. ابنسینا بلخی بیش از داروهای سنگین، بر تقویت قوای طبیعی بدن، اصلاح مزاج و رعایت اصول حفظالصحه تأکید میکرد و همین رویکرد او را در میان بیماران محبوب ساخت.
