امالحسن نیشابوری از برجستهترین طبیبان زن نیشابور در سدههای میانی بود؛ زنی که مهارتش در داروسازی و درمانهای گیاهی او را در میان خانوادههای شهر به چهرهای شناختهشده تبدیل کرد. او در محیطی پرورش یافت که طب سنتی و داروشناسی گیاهی جایگاه مهمی داشت و از نوجوانی در کنار زنان سالخوردهٔ خاندان و طبیبان محلی به یادگیری شیوههای درمانی پرداخت. امالحسن بهویژه در ترکیب داروهای ملایم، ساخت مرهمها، شربتها و نسخههای آرامبخش مهارت داشت و همین تواناییها باعث شد بیماران بسیاری، بهویژه زنان و کودکان، برای درمان نزد او مراجعه کنند. گفته میشود که او در درمان تبهای فصلی، اختلالات گوارشی، دردهای پس از زایمان و بیماریهای ناشی از تغییرات آبوهوایی مهارت ویژه داشت.
امالحسن در کنار طبابت همچنان از معدود زنانی بود که نقش طبابت را تدریس میکرد. او در خانهٔ خود حلقهای کوچک برای آموزش دختران و زنان جوان تشکیل میداد. در این حلقه، اصول بهداشت، تدابیر غذایی، شناخت گیاهان دارویی و روشهای ساخت داروهای ساده آموزش داده میشد؛ کاری که او را به یکی از نخستین زنان مدرس طب در نیشابور تبدیل کرد.
