محرابالدین ابراهیمی در ۲۶ ثور/اردیبهشت سال ۱۳۷۶ هجری خورشیدی، در شهرستان تگاب استان بدخشان، در خانوادهای متدین و فرهنگدوست چشم به جهان گشود. آموزش دورهٔ مکتب را در زادگاهش به پایان رسانید و کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه فاریاب و کارشناسی ارشد همین رشته را از دانشگاه خوارزمی ایران بدست آورد.
علاقهٔ ابراهیمی به ادبیات، فرهنگ و فعالیتهای اجتماعی از سالهای جوانی آشکار بود و همین گرایش سبب شد تا در دوران دانشجویی، افزون بر پیگیری آموزشهای دانشگاهی، در همکاری با ریاست اطلاعات و فرهنگ فاریاب در برنامهها و فعالیتهای فرهنگی حضور فعال داشته باشد. از مهمترین اقدامات او در این دوره، تأسیس یک باب آموزشگاه و بنیانگذاری «انجمن روشنفکران پامیر» برای دانشجویان بدخشانی مقیم فاریاب بود؛ نهادی که با هدف تقویت پیوندهای فرهنگی و گسترش فعالیتهای ادبی میان جوانان شکل گرفت. همین حضور در فضای فرهنگی و پیوند مستمر با محافل ادبی، زمینهٔ گرایش جدیتر او به شعر و نویسندگی را فراهم ساخت. در نتیجه، نخستین سرودهها و نوشتههای ابراهیمی با همکاری شاهرضا منشیزاده در مجلهٔ «همدم» منتشر شد و از همان زمان، مسیر فعالیت حرفهای او در عرصهٔ شعر و ادبیات آغاز گردید.
از محرابالدین ابراهیمی تاکنون مقالات، نوشتهها و سرودههای متعددی در نشریات داخلی منتشر شده است. همچنین یک مجموعه شعر و یک مجموعه داستان کوتاه از او آمادهٔ چاپ است که در آینده منتشر خواهد شد. آثار او بازتابی از علاقهمندیهای ادبی و کوششهای پیوستهاش در حوزهٔ شعر و نویسندگی به شمار میرود.
