عبدالحی آرینپور در سال ۱۳۱۶ هجری خورشیدی در شهرستان رُستاق ولایت تخار چشم به جهان گشود. آموزش ابتدایی و دورهٔ مکتب را در زادگاهش و دارالمعلمین کابل به پایان رساند و سپس در رشتهٔ حقوق و علوم سیاسی در دانشگاه کابل به تحصیل پرداخت.
او از جوانی به ادبیات و فعالیتهای فرهنگی گرایش یافت و به سرایش شعر پرداخت. در آغاز با تخلصهای «خاکی» و «رستاقی» شعر میسرود، اما بعدها نام ادبی «ولوالجی» را برگزید و با همین نام در محافل ادبی و رسانهای شناخته شد. سرودههای نخستین او رنگ و بوی سنتی داشت، اما در آشنایی با جریان شعر نو فارسی و مطالعهٔ آثار نیما یوشیج، احمد شاملو، فروغ فرخزاد و شعر معاصر افغانستان، بهتدریج به تجربههای تازه در زبان و بیان روی آورد و از پیشگامان گرایش به شعر نو در شمال کشور به شمار آمد.
از مهمترین آثار او میتوان به مجموعههای «نهال»، «درخت»، «خزان»، «برگهای خزان»، «تاریخ منظوم افغانستان نوین در آیینه شعر» و گزیدهٔ پنج اثر در یک مجلد اشاره کرد. در میان این آثار، دفتر «نهال» جایگاه ویژهای دارد؛ زیرا سرودههای آن که میان سالهای ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۴ هجری خورشیدی خلق شدهاند، مرحلهٔ گذار او از شعر سنتی به شعر نو را بهروشنی نشان میدهند و نخستین نشانههای تجربههای مدرن شعری او در همین مجموعه قابل مشاهده است.
در دههٔ شصت خورشیدی، بهسبب اوضاع ناپایدار کشور، ناگزیر به ترک وطن شد و ابتدا به پاکستان و سپس به ایالات متحده امریکا مهاجرت کرد و تا پایان عمر در همانجا زیست. او در کنار فعالیتهای ادبی، در عرصهٔ آموزش و پرورش و کارهای اداری و فرهنگی نیز نقش داشت و نسلهای جوان را با ادبیات و ذوق فرهنگی آشنا ساخت.
عبدالحی آرینپور در ۳۰ ثور/اردیبهشت سال ۱۴۰۳ هجری خورشیدی، در ۸۶ سالگی، پس از یک عمر فعالیت فرهنگی، ادبی و حقوقی چشم از جهان فروبست و به جاودانگان پیوست. دوستان و نزدیکانش او را انسانی فروتن، کمگو و اهل تأمل میدانستند؛ کسی که ساده میزیست، از شهرت و تجمل دوری میکرد و همین آرامش و قناعت در شعر و زندگیاش بازتاب یافته بود. یاد و نامش در حافظهٔ فرهنگی و ادبی افغانستان زنده خواهد ماند.
