مریدی نزد پیر خود آمد و دید که پیر در حال گریه است. او نیز با دیدن این حالت، شروع به گریه کرد، بدون آنکه بداند سبب گریه چیست. گریه او از روی تقلید بود، نه از فهم.
این حالت مانند کسی است که بدون درک، کار دیگران را تکرار میکند. مرید نیز از حال پیر تأثیر گرفت، اما آن حال در حقیقت از پیر سرچشمه میگرفت، نه از خودش.
