احمدیا از سرداران برجسته عیاران سیستان در آغاز قرن چهارم هجری قمری بود؛ گروهی که افزون بر کارکردهای رزمی، در روزگار آشوب و تزلزل قدرتهای محلی، نقش پاسداری از شهرها و راهها و دفاع از مردم را برعهده میگرفتند. در سال ۳۰۱ هجری قمری، همزمان با بروز فتنهای در پی یورشِ سَلیحنامِ اوقی به سیستان، ناامنی و پراکندگی در میان مردم و بزرگان منطقه پدید آمد و بیم آن میرفت که با استقرار مهاجمان، نظم محلی و استقلال سیستان آسیب ببیند. در چنین شرایطی احمدیا، که در میان عیاران از نفوذ و اعتبار برخوردار بود، به سرعت یاران خود را فراخواند و با تکیه بر شبکههای عیاری، نیروهای پراکنده را گرد آورد تا از گسترش آشوب و سقوط مراکز مهم جلوگیری کند.
