تا شدم بیدار، هم دنیا و هم دین رفته بود
من خطا کردم و یا تقدیر بر این رفته بود؟
آشنا با رنگ‌بازی‌هایِ دنیا تا شدم
رنگِ دلخواه من از دنیایِ رنگین رفته بود
خواستم برگردم و از نو بیاغازم، نشد
از رکابم ای دریغ! آن اسبِ چوبین رفته بود
پیش از آن‌که آدمی با رنج‌ها عادت کند
کس چه می‌داند چه بر انسانِ مسکین رفته بود
ناگهان درهایِ خوشبختی به رویم باز شد
لیک خوشبختی خودش از راهِ کِلکین رفته بود
ابرها رفتند از بالایِ سر، اما چه سود؟
آفتابِ ما هم از طاقِ بلورین رفته بود
دامنِ شب را گرفتم تا بیاسایم، ولی
ماه پنهان، زهره ناپیدا و پروین رفته بود
