هنگامه، با نام اصلی زهره شورانگیز، در ۲۷ عقرب/آبان سال ۱۳۴۰ هجری خورشیدی در شهر کابل، در خانوادهٔ هنردوست زاده شد. پدرش، غلامیحیی شورانگیز، در رشتهٔ سینما در هندوستان تحصیل کرده بود و مادرش، صابره شورانگیز، در مؤسسهٔ هنرهای زیبا، افغانفلم و رادیو و تلویزیون افغانستان فعالیت داشت. هنگامه از دوران کودکی با محیط هنری آشنا شد و به موسیقی و آوازخوانی علاقه پیدا کرد. او بخشی از آموزشهای ابتدایی خود را در پلخمری گذراند و سپس در کابل به تحصیل ادامه داد.
هنگامه در سال ۱۳۵۴ هجری خورشیدی، با تشویق خانواده، به رادیو افغانستان راه یافت و فعالیت هنری خود را آغاز کرد. او در آغاز با نام هنری «نوشین» آواز میخواند، اما پس از مدتی به پیشنهاد مادرش، نام «هنگامه» را برگزید. وی برای فراگیری اصول موسیقی و پرورش تواناییهای آوازخوانی خود، نزد استاد نینواز آموزش دید و بهتدریج با اجرای آهنگهای فارسی و پشتو، در میان شنوندگان رادیو و بینندگان تلویزیون افغانستان شناخته شد.
در سالهای پایانی دههٔ ۱۳۵۰ و آغاز دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی، هنگامه با احمد ولی، از آوازخوانان شناختهشدهٔ افغانستان، همکاری هنری گستردهای داشت. اجرای آهنگهای مشترک این دو، بهویژه ترانههای عاشقانه، با استقبال فراوان روبهرو شد و آنان را به یکی از زوجهای هنری محبوب موسیقی افغانستان تبدیل کرد. شماری از این آهنگها همچنان در میان آثار شناختهشدهٔ موسیقی معاصر کشور جای دارند.
هنگامه در سال ۱۳۶۰ خورشیدی، در پی تحولات سیاسی و گسترش جنگ در افغانستان، کابل را ترک کرد و به پاکستان رفت. او در سال ۱۳۶۴ خورشیدی به آلمان مهاجرت کرد و فعالیت هنری خود را در بیرون از کشور ادامه داد. هنگامه در دوران مهاجرت با اجرای کنسرتها و انتشار آهنگهای تازه، حضور خود را در عرصهٔ موسیقی حفظ کرد و در میان مهاجران افغانستان در اروپا و امریکای شمالی به فعالیت پرداخت.






