فرهنگ‌نامۀ فلسفۀ سیاسی: استانلی هوفمن

استانلی هوفمن

استانلی هوفمن

(۱۹۲۸-…)

استنلی هافمن، سیاست‌مدار و دانشمند برجستهٔ روابط بین‌الملل، از چهره‌های تأثیرگذار مکتب لیبرالیسم و ایده‌آلیسم سیاسی در قرن بیستم به شمار می‌رود. او در وین متولد شد، اما بخش عمدهٔ زندگی علمی‌اش را در فرانسه و سپس در ایالات متحده گذراند و سال‌ها استاد برجستهٔ دانشگاه هاروارد بود. هافمن مطالعات گسترده‌ای دربارهٔ سیاست فرانسه، اروپا و همچنین سیاست خارجی امریکا انجام داد و از مهم‌ترین نظریه‌پردازان همکاری بین‌المللی در دوران پس از جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود.

برخلاف واقع‌گرایان که سیاست بین‌الملل را عرصهٔ رقابت قدرت‌ها و منافع ملی می‌دانند، هافمن بر این باور بود که دولت‌ها باید برای حل چالش‌های جهانی به همکاری، نهادسازی و اقدام جمعی روی آورند. از نظر او، یکه‌تازی قدرت‌های بزرگ و تمرکز صرف بر منافع ملی، نه‌تنها صلح را تضمین نمی‌کند، بلکه زمینهٔ بی‌ثباتی و درگیری‌های گسترده‌تر را فراهم می‌سازد. او معتقد بود که اخلاق، هنجارهای مشترک و مسئولیت‌پذیری جهانی باید در مرکز سیاست بین‌الملل قرار گیرد تا امکان دستیابی به صلح پایدار فراهم شود.

هافمن نظریهٔ واقع‌گرایی را به دلیل بدبینی ذاتی، بی‌توجهی به اخلاق و نادیده‌گرفتن ظرفیت همکاری میان ملت‌ها مورد انتقاد قرار می‌داد. او در برابر این دیدگاه، بدیلی ایده‌آلیستی ارائه کرد که در آن ارزش‌هایی چون عدالت، خیر عمومی و مسئولیت اخلاقی دولت‌ها نقش محوری دارد. به باور او، تنها از طریق تقویت نهادهای بین‌المللی، احترام به حقوق بشر و همکاری چندجانبه است که می‌توان به صلحی پایدار و جهانی دست یافت.

از میان آثار مهم او می‌توان به کتاب‌های «مشکلات گالیور» و «نظم سیاست خارجی امریکا» اشاره کرد؛ آثاری که در آن‌ها هافمن با نگاهی انتقادی، سیاست خارجی ایالات متحده و چالش‌های ساختاری نظام بین‌الملل را تحلیل می‌کند. این نوشته‌ها همچنان از منابع معتبر در مطالعات روابط بین‌الملل و سیاست جهانی به شمار می‌روند.

 

برای مطالعه بیشتر:

  • هوفمن، استانلی. حالت جنگ: مقاله در باره نظریه و عمل روابط بین الملل. بنیویارک: انتشارات پال مال، ۱۹۶۵.
  • هوفمن، استانلی. مشکلات گولیور: نظم سیاست خارجی امریکا. نیویارک: مک گراو-هیل، ۱۹۷۸.
  • میلر، لیندا و میشل، اسمیت جی.. ائده ها و ائده آل ها: مقاله سیاسی در باره هوفمن استانلی. کلرادو: انتشارات ویست ویو، ۱۹۹۳.
اشتراک گزاری از این طریق:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فراخوان