احمد بن محمد بن علویه، ملقب به «جرابالدولة»، از ادیبان و ظریفان برجسته قرن چهارم هجری بود که بهسبب طبع شوخ، مهارت در طنزپردازی و
ابوالعریان از چهرههای برجسته و نامآور سیستان در آغاز قرن سوم هجری بود که به سبب شجاعت، جنگاوری و نقش مؤثرش در تحولات سیاسی و
غالب بن عبدالقدوس بن شیث بن ربعی، مشهور به ابوالهندی، از شاعران برجسته در سده دوم هجری بود که بهسبب طبع روان، توانایی در بدیههسرایی
ابراهیم بن عاصم عقیلی، از فرماندهان برجسته نظامی خلافت اموی در سده دوم هجری، در نبردهای خراسان علیه تورگشها نقش مهمی ایفا کرد و بعدها
امیر نجمالدین حسن بن علاء سجزی، مشهور به خواجه حسن یا امیر حسن دهلوی، از نامدارترین شاعران و عارفان پارسیگوی قرون هفتم و هشتم هجری
بدیعالدین ترکوسگزی، مشهور به «بدیعالزمان»، از شاعران برجسته و پارسیگوی قرون ششم و هفتم هجری بود. وی به احتمال زیاد تخلص «بدیع» را برگزیده و
ابوالفضل حافظ قاضی بن موسی بُستی، از برجستهترین اندیشمندان و عرفای قرن ششم هجری بود که در سرزمین سیستان چشم به جهان گشود و نقشی
ابوالفتح بُستی، از شاعران و نویسندگان نامدار قرن چهارم هجری، در شهر بُست از نواحی خراسان دیده به جهان گشود. او در زادگاه خود در
ابوالفرج سجزی، از شاعران نامدار فارسیزبان در اواخر قرن چهارم هجری بود که بهواسطه نسبتش با سیستان، لقب «سجزی» را بر خود داشت. او در
محمد بن وصیف سگزی، شاعر و دبیر برجستهی قرن سوم هجری قمری، از چهرههای مهم و تأثیرگذار در تاریخ ادبیات فارسی دری به شمار میآید.
ابویعقوب اسحاق ابن احمد سجزی (سجستانی)، از متکلمان، فیلسوفان در قرن چهارم هجری قمری بود. او در اواخر قرن سوم یا اوایل قرن چهارم هجری
ابومحمد حریز بن عبدالله سجستانی از فقهای جهان اسلام در سال 100 هجری در سیستان تولد شد. هرچند بعضی او را کوفی دانسته اند که
