نام‌آوران سیستان

ظهیرالدین نصیر سگزی یکی از شاعران و ادیبان برجسته فارسی‌زبان در قرن یازدهم هجری است. او در سیستان به دنیا آمد و در دوران خود

همت، شاعر و سخنور برجسته فارسی دری در قرن یازدهم هجری، از بستگان ملک حمزه سیستانی بود. او در خانواده‌ای علمی و فرهنگی از سیستان

میرزا شجاع سیستانی، شاعر و ادیب برجسته فارسی در قرن یازدهم هجری، از اهل سیستان و خویشاوندان ملک حمزه سیستانی بود. او در زمینه‌های مختلف

تاج‌الدین ابوالفتح شاه شاهان فرزند شاه مسعود شحنه و نهمین شاه از سلسله ملوک مهربانی بود. در حالی که او خود از دودمان اصلی خاندان

در دل خاک گرم و تشنهٔ نیمروز، در روستایی به‌نام دلارام، دو کودک چشم به جهان گشودند که سرنوشت‌شان از همان آغاز با هم گره

یحیی بن عمار بن یحیی بن عمار بن عنبس، مشهور به امام واعظ ابوزکریا شیبانی نیهی سجستانی، از عالمان بزرگ قرن چهارم هجری و از

ملک‌شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد بن شاه محمود سیستانی، از شاهزادگان مشهور سیستان و بازمانده سلسله عمرو لیث صفاری است. او در سال ۹۷۸ هجری

حمزه غافل سیستانی، متخلص به غافل، از شاعران برجسته سده یازده هجری است که در دیار سیستان چشم به جهان گشود. او که فرزند ملک

زین‌الدین سنجری، مشهور به زین سیستانی، از شاعران فاضل و برجستهٔ سیستان در سده‌های متأخر اسلامی بود. او اهل بَحسَک از توابع فراه بود و

قاضی احمد سیستانی، ملقب به قاضی لاغر، از شاعران برجسته و نام‌آور عصر خود و از چهره‌های ادبی دربار ملک محمود، پادشاه سیستان، بود. وی

ابوسلیمان حمد بن محمد بن ابراهیم خطّابی بُستی (۳۱۹/۳۱۷–۳۸۶/۳۸۸ق)، از نامدارترین محدثان، فقیهان و لغت‌شناسان سدهٔ چهارم هجری، در شهر بُست از نواحی سیستان دیده

فریدالدین سیستانی، ملقب به حالوس‌الافلاک، از شاعران نامدار و خوش‌قریحهٔ سیستان در سدهٔ هفتم هجری قمری است. او اصالتاً از خاندان‌های فرهنگی سیستان برخاسته بود،