به غیرِ لاله ز چشمِ ترم نمیریزد
به غیرِ ناله ز بال و پرم نمیریزد
چنان تپیده درآتش، گَرش به باد دهی
به غیر شعله ز خاکسترم نمیریزد
توغرقِ کینه و من کُه نشینِ تیشهگرَم
که هرچه سنگ زنی سنگرم نمیریزد
زِ بس ملامتِ بی چند و چونِ دوران ام
زمانه غیرِ بلا برسرم نمیریزد
بنای خانۀ من تا زِ عشق آباد است
به سیلِ حادثه بام و درم نمیریزد
