شجاعالدین خراسانی در ۱جوزا/خرداد سال ۱۳۴۰ هجری خورشیدی در ولایت بدخشان چشم به جهان گشود و در فضای فرهنگی و ادبی آن دیار رشد یافت. دورهٔ آموزشمکتب را در زادگاهش سپری کرد و سپس تحصیلات عالی خود را تا مقطع دفاع پایان نامهی دکتر ادامه داد و در نتیجه فعالیتهای علمی و دانشگاهی، به رتبه علمی پوهاند (پروفیسور) دست یافت.
علاقه خراسانی به شعر، ادب، آموزش و فعالیتهای فرهنگی از سالهای جوانی شکل گرفت و همین گرایش، مسیر علمی و ادبی زندگیاش را تعیین کرد. او بهتدریج در حوزه زبان و ادبیات فارسی به پژوهش، تدریس و سرایش روی آورد و به یکی از چهرههای شناختهشده این حوزه در افغانستان تبدیل شد.
شجاعالدین خراسانی در کنار تولید آثار منثور و پژوهشی، در عرصه سرایش نیز از جایگاه ویژهای برخوردار است و مجموعههایی چون «تلختر از سکوت»، «ستاره و سیاهی» و «آفتاب زیر باران» از آثار شعری او بهشمار میروند. در حوزه پژوهشهای ادبی نیز آثاری چون «حنجره سبز غزل»، «مثنوی در آیینه پارسی» و «شعر معاصر پارسی» را در کارنامه دارد و رساله دکترای او با عنوان «تأثیر شعر و آموزههای نیما یوشیج بر شعر و ادبیات معاصر افغانستان» از پژوهشهای مهم وی در این حوزه به شمار میرود.
خراسانی بخش مهمی از زندگی خود را در عرصه آموزش و تحصیلات عالی سپری کرده است. او فعالیت حرفهای خود را بهعنوان معلم ادبیات در لیسه کوکچه بدخشان آغاز کرد و سپس وارد حوزه آموزش عالی شد. وی در دانشگاه تعلیم و تربیه کابل بهعنوان استاد و بعدتر بهعنوان رییس دانشکده زبان و ادبیات ایفای وظیفه نمود و در تربیت نسل جوان و گسترش آموزش زبان و ادبیات فارسی نقش مهمی داشت.
او افزون بر فعالیتهای علمی و آموزشی، در عرصه فرهنگی و رسانهای نیز حضور فعال داشت. خراسانی بهعنوان مدیرمسوول نشریه «میهن» فعالیت کرد و همچنان از اعضای ارشد رهبری اتحادیه ژورنالستان و شورای مرکزی انجمن نویسندگان افغانستان بود. وی همچنین ریاست کانون شاعران و نویسندگان جوان این انجمن را برعهده داشت و در رشد و حمایت از نسل جوان شاعران و نویسندگان سهم چشمگیری ایفا نمود. او در نهادهای علمی و فرهنگی کشور نیز مسوولیتهای مهمی برعهده داشته است؛ از جمله ریاست انتخابی انجمن قلم و بخش فارسی آن، ریاست انتخابی دانشگاه تعلیم و تربیه کابل، نمایندگی انتخابی این دانشگاه در جرگه اضطراری حکومت موقت و عضویت در شورای عالی مشورتی رهبری وزارت تحصیلات عالی.
