احمد شکیب بزرگامید در ۲۷ ثور/اردیبهشت سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی در شهر کابل دیده به جهان گشود. دورهٔ آموزش مکتب را در کابل و بغلان به پایان رسانید و سپس مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ طب از دانشکدهٔ طب دانشگاه بلخ به دست آورد.
علاقهٔ او به شعر و نویسندگی از سالهای مکتب و نوجوانی شکل گرفت و با نخستین تجربههای ادبی در همان دوره آغاز شد. این علاقه در سالهای دانشجویی بهتدریج عمق یافت و با مطالعهٔ گستردهٔ متون کلاسیک فارسی، تمرین عروض و آشنایی با سنتهای ادبی، به فعالیت جدیتر در حوزهٔ ادبیات انجامید. او در ادامه با همین پشتوانهٔ دانشی به تدریس عروض برای شاعران جوان در انجمن نویسندگان بلخ پرداخت و همزمان در یکی از نهادهای فرهنگی، تاریخ جهان باستان را با رویکرد باستانشناختی تدریس میکرد.
در عرصهٔ فعالیتهای اداری و فرهنگی، بزرگامید مدتی ریاست منتخب انجمن مدافعان آزادی بیان و سپس ریاست انجمن آزاد شاعران و نویسندگان بغلان را بر عهده داشت.
آثار ادبی او عمدتاً درونمایهٔ حماسی و تاریخی دارند و با تکیه بر فارسی سره، متون کلاسیک فارسی و ساختارهای کهن زبانی شکل گرفتهاند. آشنایی او با منابع تاریخی و متون باستانی نیز به آثارش لحن روایی و فضای تاریخی ویژهای بخشیده است. از آثار منتشرشدهٔ او میتوان به «آیینهٔ نوروز» و «دیوانهٔ شبیخون آذرخش» اشاره کرد. همچنین مجموعهٔ «ده جستار پیرامون شعر، فلسفه، نقد ادبی، زبان فارسی و تاریخ» از تازهترین آثار اوست که از سوی نشر مولانا در بهار ۱۴۰۵ منتشر شده است. افزون بر این، دهها مقالهٔ پژوهشی و انتقادی و صدها قطعه شعر از او در نشریات و تارنماهای فرهنگی منتشر شده است.
بزرگامید پس از فراغت از تحصیل تا سال ۱۴۰۱ هجری خورشیدی در عرصهٔ طبابت به ارائهٔ خدمات صحی پرداخت و در کنار آن فعالیتهای ادبی و پژوهشی خود را ادامه داد. او از سال ۱۴۰۱ هجری خورشیدی تاکنون در آلمان زندگی میکند و همچنان در حوزهٔ ادبیات، پژوهش و نویسندگی فعال است.
