بهار سعید در ۶ اسد/مرداد در شهر کابل زاده شد. دورهٔ آموزش مکتب را در زادگاهش به پایان رسانید و پس از آن مدرک کارشناسی را در رشتهٔ روزنامهنگاری از دانشگاه کابل و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ ادبیات فارسی از دانشگاه تهران بدست آورد.
زمینهٔ سفر علمی بانو سعید به ایران، پس از حضور او در یک نشست ادبی و شنیده شدن سرودهٔ «بیتو» از سوی سفیر ایران در کابل فراهم شد و او با دریافت بورسیه توانست تحصیلات عالی خود را در ایران دنبال کند. پس از پایان دورهٔ کارشناسی ارشد، به دلیل علاقهٔ ویژه به هنر تلویزیون، برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ تلویزیون درخواست داد و با تمدید بورسیه وارد آموزش رشتهٔ تلویزیون در دانشگاه تهران شد؛ اما به سبب نابسامانیهای آن روزگار، پیش از تکمیل این دوره ناگزیر به بازگشت به میهن شد و پس از ادامهٔ دشواریها و آشفتگیهای سیاسی و اجتماعی، سرانجام راهی کالیفورنیا در ایالات متحدهٔ امریکا گردید.
علاقهٔ بهار سعید به شعر از کودکی در وجودش شکل گرفت و خود او سرودن را از دهسالگی همزاد خویش میداند؛ همدمی که در فراز و فرودهای زندگی، با وجود فاصلهها و دشواریها، هرگز از او جدا نشده است. این دلبستگی، مسیر او را به سوی شاعری و آفرینش ادبی هدایت کرد و تجربههای فردی، اجتماعی و احساسات انسانی را در قالب شعر بازتاب داد. او در سالهای فعالیت ادبی خود، بهویژه در بیش از یک دههٔ اخیر، به سرایش با زبان پارسی سره روی آورده و در این زمینه بیش از ۵۰۰ چامه و چکامه سروده است. تلاش او بر بازشناسی تواناییهای درونی زبان پارسی و بهرهگیری از واژگان اصیل این زبان استوار است.
بهار سعید تاکنون چهار دفتر شعر با نامهای «شکوفهٔ بهار»، «چادر»، «از دور تا رسیدن» و «پارسی» منتشر کرده و دفتر پنجم او نیز آمادهٔ چاپ است. همچنین سه لوح صوتی با عنوانهای «شکوفهٔ بهار»، «آرزو» و «زن» با آواز خودش در دسترس دوستداران شعر قرار گرفته است. او در کنار شعر، در حوزهٔ نثر نیز آثاری پدید آورده که از جملهٔ آنها دفتر «ناوافته» است؛ مجموعهای شامل هفت داستان بر بنیاد دیدهها و تجربههای شخصی او که دشواریها و نابسامانیهای زندگی دختران و زنان را بازتاب میدهد. افزون بر آن، دو اثر پژوهشی او با نامهای «سرایش پارسی ناب» و «پردازش پارسی ناب» نیز منتشر شده است.
