داوود سرخوش در ۶ ثور/اردیبهشت سال ۱۳۵۰ هجری خورشیدی در روستای غُجُر باش، شهرستان بندر، ولایت دایکندی چشم به جهان گشود. پدرش غلامحیدر وکیل از متنفذین محل و عضو مجلس نمایندگان در دورهٔ محمد ظاهر شاه و محمد داوود خان بود.
سرخوش، آموزشهای ابتدایی را نزد پدر آغاز کرد و قرآن، اشعار حافظ و بخشهایی از شاهنامه را فرا گرفت. سپس در مکتب قریه شامل درس شد، اما با آغاز جنگ و تخریب مکتب، روند آموزش او ناتمام ماند. پس از مهاجرت به کویته در پاکستان، آموزش را از نو آغاز کرد و تا سطح متوسطه ادامه داد. همزمان، نواختن دمبوره را نزد برادرش سرور سرخوش آغاز کرد و بعدها نزد استاد ارباب علیخان کهوسو در کویته، هارمونیه را فرا گرفت. او در ادامه با مهاجرت به اروپا، در شهر ویانا در اتریش آموزش موسیقی اروپایی را دنبال کرد و در کنسرواتور به تحصیل پرداخت و این دوره را با موفقیت به پایان رساند.
داوود سرخوش فعالیت هنری خود را از نوجوانی با آوازخوانی و نوازندگی آغاز کرد و در سالهای مهاجرت، با ساخت نخستین دمبورهٔ خود و اجرای برنامه در رادیو هزارگی کویته، بهتدریج شناخته شد. او در ادامه با برگزاری کنسرتها و انتشار آثار موسیقایی، جایگاه خود را در میان مخاطبان تثبیت کرد.
از مهمترین آلبومهای او میتوان به «سرزمین من» (۱۳۷۷)، «پریجو» (۱۳۷۹)، «سپید و سیاه» (۱۳۸۳)، «مریم» (۱۳۸۷)، «بازی» (۱۳۸۹) و نیز «وطنم» و «ماه و میچید» (۱۴۰۲) اشاره کرد. در این آثار، او علاوه بر اجرا، بخش قابل توجهی از ترانهها را نیز خود سروده و از شعر شاعران معاصر افغانستان و ایران بهره گرفته است.
سبک هنری داوود سرخوش تلفیقی از موسیقی سنتی افغانستان و نوآوریهای شخصی است. او بیشتر آثار خود را با دمبوره و هارمونیه اجرا میکند و ترانههایش بازتابدهندهٔ زندگی مردم، رنجهای جنگ، مهاجرت و امید به آینده است.
داوود سرخوش در میان هنرمندان معاصر افغانستان بهعنوان یکی از چهرههای معروف موسیقی شناخته میشود. او با بهرهگیری از موسیقی بهعنوان ابزار بیان اجتماعی، تلاش کرده است روایتگر دردها، امیدها و هویت فرهنگی مردم افغانستان باشد.
