نپتون رؤوفی در ۸ اسد/مرداد سال ۱۳۵۲ هجری خورشیدی در شهر کابل، در خانوادهی فرهنگی، ادبپرور و با اصالت پنجشیری زاده شد. دورهٔ آموزشهای مکتب را در زادگاهش به پایان رسانید و سپس وارد دانشکدهٔ طب معالجوی دانشگاه کابل شد. او در سال پایانی تحصیل، همزمان با نخستین تسلط طالبان بر کابل، ناگزیر شد میهن را ترک کند و راه مهاجرت را در پیش گیرد. این مهاجرت که از جابهجایی در داخل کشور آغاز شده بود، او را به پاکستان، ایران، ترکمنستان، ترکیه، ایالات متحدهٔ امریکا و سرانجام کانادا رساند. وی پس از استقرار در کانادا، دو سال دیگر تحصیلات پزشکی خود را ادامه داد.
آشنایی نپتون رؤوفی با ادبیات فارسی از دوران کودکی و نوجوانی، با راهنمایی غلامفاروق رؤوفی، پدر شاعر و ادیبش، آغاز شد. حضور شماری از شاعران و نویسندگان در خانواده، علاقهٔ او را به شعر و نویسندگی بیشتر پرورش داد و این علاقه، مسیر او را به سوی آفرینش ادبی کشاند. بانو رؤوفی در این راه، افزون بر پدر و خانواده، از استاد واصف باختری، لیلا صراحت روشنی و استاد حیدری وجودی بهعنوان مشوقان و اثرگذاران ادبی خود یاد میکند.
نپتون رؤوفی فعالیت ادبی خود را با سرایش شعر آغاز کرد. سرودههای او در آغاز بیشتر در قالب نیمایی و چهارپاره بود و بعدها به غزل گرایش یافت. درونمایهٔ شعرهای او موضوعات عاشقانه، اجتماعی، انتقادی و حماسی را دربر میگیرد و بازتابدهندهٔ نگاه او به انسان، جامعه و تجربههای زندگی است. او در کنار شعر، دو داستان کوتاه نیز نوشته است که برگرفته از رویدادهای تلخ جنگ و پیامدهای انسانی آن است.
از نپتون رؤوفی تاکنون شماری از سرودهها و نوشتهها منتشر شده و سه مجموعه شعر نیز آمادهٔ چاپ دارد. او در کنار فعالیت حرفهای در حوزهٔ پزشکی، پیوند خود را با شعر و ادبیات حفظ کرده و همچنان تجربههای انسانی و اجتماعی خویش را در قالب شعر و داستان بازتاب میدهد.
